Εντάξει γύρισα τι καταλάβατε; (κάπου το έχω ξαναγράψει αυτό). Καλό το τριήμερο και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ξενερωμένος είμαι που επέστρεψα Αθήνα. Και αύριο θα είναι ακόμα πιο τραγικό που θα είμαι στον δρόμο για την δουλειά… Το νιώθω…
Τραγικό ήταν και το ταξίδι με το πλοίο. Και αυτό γιατί στην διαδρομή έγινε η επέλαση των γιαγιάδων. Είχαν πάει για βάφτιση από ότι κατάλαβα εγώ και όλο το υπόλοιπο πλοίο… Το τι φασαρία έκαναν δεν περιγράφεται… Να έχεις την πίκρα σου που γυρίζεις και να έχεις και την γιαγιά να σχολιάζει τα κεριά, τον παπά, το τι φορούσε η κουμπάρα (η οποία παρεπιπτόντως πρέπει να είναι τρελό ξέκωλο από την περιγραφή) και άλλα πολλά.
Εκεί που σήκωσα τα χέρια ψηλά και παραδόθηκα άνευ όρων ήταν όταν μία γιαγιά, σταμάτησε να μιλάει για τα της βάφτισης επειδή οι αρρένες στο πλοίο θαυμάσαμε το γκολ του Μπάλακ. Γύρισαν όλες προς την τηλεόραση, είπαν το κλασικό “Α γκολ μάλλον μπήκε” και μετά άρχισαν την ανάλυση για την Εθνική μας…
“Εμείς δεν τα πήγαμε καλά φέτος”
“Έχουμε ένα ακόμα παιχνίδι. Αλλά ρώτησα τον γιο μου γιατί γίνεται αφού έχουμε αποκλειστεί”
“Ε μωρέ δεν πειράζει και μία φορά να πάμε άσχημα. Τώρα δεν θα ξαναπαίξουμε δηλαδή;”
“Άκουσα στις ειδήσεις πάντως ότι έκανε πολλά λάθη αυτός ο προπονητής μας, ο Ρεχάγκελ. Γέρασε μωρε και αυτός”
“Μα που να προλάβουν και να προπονηθούν και οι παίκτες; Όλο διαφημίσεις γυρίζανε”
“Σιγά μωρέ καημένη, βγαίνουν όλοι και λένε τώρα. Το 2004 ήταν καλά”
“Και στην βάφτιση το σχολιάζαν πάντως”
Αυτή ήταν και η τελευταία ατάκα… Μετά ξαναγύρισαν στα της βάφτισης…
Όχι ότι είχαν και άδικο, αλλά όσο να ναι… Από το να ακούω τον Αλέφαντο ίσως και να τις προτιμώ, αλλά όχι σήμερα…