Διαβάζω αλλά κυρίως ακούω πολλά πράγματα τις τελευταίες τρείς μέρες με αφορμή το θάνατο του Jacko. Από τα καλύτερα ήταν χθες Σαββατόβραδο, ένα δίωρο αφιέρωμα που ετοίμασε το Radio1 του BBC και έπαιξε ιστορίες βγαλμένες μέσα από τραγούδια. Κολλάω με αυτά. Γι’αυτό άλλωστε μου αρέσει ακόμη να ακούω Πετρίδη στο ράδιο.

Από την νύχτα της Πέμπτης ως σήμερα, θα λεγα ότι τα ελληνικά ΜΜΕ προσπάθησαν αλλά δεν κατάφεραν να αγγίξουν το μύθο του. Αποκορύφωμα ήταν βέβαια οι κυριακάτικες εφημερίδες που αν και ειναι κυριακάτικες, είχαν σχεδόν ελάχιστα πράγματα για το θάνατό του.

Έτσι κι αλλιώς δεν είναι εφημερίδες. Είναι τα σιντί και τα ντιβιντί που πολλές φορές συνοδεύονται από καλά κείμενα.  Γιατί αν ήταν όντως εφημερίδες θα είχαν κάτι καλό ετοιμάσει. Είχαν μία ολόκληρη μέρα  μέχρι να πάνε στο τυπογραφείο διάολε! Ξημερώματα Παρασκευής πέθανε, όχι Κυριακή πρωί! Μετά αναρωτιούνται όλοι γιατί ο κόσμος γυρνάει την πλάτη στις εφημερίδες. Μα γιατί δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα εκτός από μερικά καλά τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου ή της Χαρούλας.

Και δεν είναι θέμα γούστου να ασχοληθείς με τον Μιchael Jackson. Ας μην ακούω άλλο ισοπεδωτικές μαλακίες τύπου Μαστοράκη περι παιδοφιλίας κλπ. Αυτό που αφήνει αποδεδειγμενα τώρα που φεύγει είναι η δουλειά του. Το ότι έβαλε δίπλα στο music το business και το έκανε music business.  Αφήνει παραγωγές που φτιάχτηκαν το ‘82 κι ακούγονται φρέσκιες σήμερα κι ας μην είσαι φαν ρε παιδί μου.  Άκου για μια στιγμή το Pretty Young Thing, κομμάτι που δεν έγινε ποτέ hit, και πες μου αν στέκεται σήμερα ανάμεσα σε όλα όσα ακούμε…
Λόγω ηλικίας δεν έζησα τα καλά του Μιχαλάκη στην ακμή τους. Χόρεψα το Billie Jean μόνο στα 5-6 μου ντυμένος καουμπόης σε μια ντίσκο που έπαιζε και τα Παπάκια και το Da da da…  Έζησα την τηλεοπτική εποχή του όμως. Την πρεμιέρα του Black or white στο Mega ένα Σάββατο απόγευμα του Νοεμβρίου του 1991, πριν ή μετά από έναν αγώνα μπάσκετ για την Α1.

Δε θα πήγαινα ως πιτσιρικάς στην περιβόητη συναυλία που είχε ανακοινωθεί για το ΟΑΚΑ στις 1ο Οκτωβρίου του ‘92. Στεναχωρήθηκα όμως όταν έμαθα ότι δεν θα έρθει. Άκουγα τα τραγούδια του Dangerous στον Ant1 fm (!) από τους Πολυχρονίου, Μουτσόπουλο, Ξυνόπουλο, Προκόπη Δούκα, Μάγκυ και άλλους και άρχισα να ψάχνω τα παλιά του. Δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι υπάρχει κομμάτι σαν το Don’t stop til you get enough που το χορεύεις ακόμη και μέσα σε ασανσέρ.  Kαι τώρα που την έκανε, ψάχνω και βρίσκω τραγούδια που δεν είχα ακούσει ποτέ. Διασκεύες που έκανε με τα αδέλφια του στην εποχή της ντίσκο και σπάνια remixes που θα κρατήσουν το θρύλο του για πάντα ζωντανό. Γιατί η αλήθεια είναι πώς αν ο Michael έφευγε γερασμένος στα 75 του και χωρίς να επανέλθει ποτέ στην ενεργό δράση, θα ξέφτιζε κι άλλο. Ενώ τώρα έτσι όπως έφυγε (ποιός ξέρει πώς αραγε) έγινε θρύλος.