Η δισκογραφία ζει

Η Ζήνα, ο Πλούταρχος και ο Μαζωνάκης (ανάμεσα σε άλλους) έβγαλαν καινούρια σιντί στα δισκοπωλεία και στα περίπτερα! Κάποιοι είπαν ότι αυτό ήταν το τέλος εποχής στην ελληνική δισκογραφία! Είχαν δίκιο!

Γιατί η νέα εποχή ξεκινάει από το πρωί της Πέμπτης! Η νέα εποχή που θέλει μια δισκογραφική εταιρία να βγάζει στα περίπτερα όχι ένα σιντί, αλλα… βουβουζέλες!

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι περίφημες βουβουζέλες στα περίπτερα αποκλειστικά απο την Planetworks. Ναι, σωστά διαβάσατε. Ο Ήζυ ίσως είδε μπροστά, ίσως το πήρε απόφαση οριστικά, ίσως ρισκάρει, ίσως, ίσως, ίσως…

Και προσοχή η πειρατεία στις βουβουζέλες σκοτώνει τη μουσική!
Και οι συμπαθείς μαύροι που θα σας τις πουλάνε από… μεθαύριο, δεν είναι αυθεντικοί Αφρικάνοι! Προτιμήστε τα ελληνικά προϊόντα!

Vuvuzela beat

Ποιός Μαραντόνα; Ποιός Οζίλ; Ποιός Ινιέστα και ποιος Παύλος Ρήγα Παπαδημητρίου; Το Μουντιάλ είναι ως και σήμερα υπόθεση του ενός . Του ανυπέρβλητου Alejandro Θεοφιλόπουλος. Του μοναδικού σπίκερ στον κόσμο που πρότεινε στους τηλεθεατές του να κλείσουν τη φωνή για να μην ακούν τα λάθη του και το αστείρευτο και εμπνευσμένο χιούμορ του…

Τι άλλο να πεις δηλαδή, όταν τα έχεις πει τόοοοοοσες μέρες πριν για τον Αλεκάρα.  Οχι, πείτε την αλήθεια, σήμερα που έχει πάλι απεργία , δε σας λείπει ο Αλέκος;  Ο ένας αλλά λέων. Ο άνθρωπος που από τότε που η μαμά ΕΡΤ έστειλε τον «Ελάνο» Βλάχο σε άλλο γήπεδο, δε βρίσκει τον παίκτη ουτε με τις τρεις. Ο άνθρωπος που πληροφορείται την αποβολή με sms που του ‘ρχεται απο την Μεσογείων…

Για σένα λοιπόν που μπορείς να αντέξεις να βλέπεις τον Ρόμπεν και τον (αγαπημένο μου) Μαϊκόν, σου έχω ένα δώρο. Ενα δώρο που θα φορεθεί όλο το καλοκαίρι. Τo λένε Vuvuzela Beat. Μπορείς να το αξιοποίησεις στην παραλία της Λούτσας παίζοντας πόδο-βόλευ, σε ενα νησί του Ιονίου χτυπώντας τις ρακέτες, μπορείς ακόμη να το ακούς κάνοντας σεξ στα νοτισμένα σεντόνια σου τις μέρες του καύσωνα. Έτσι για να νιώσεις τι σημαίνει Μάμα Άφρικα.
Καλοφάγωτο!

Ο κυρ-Αλέκος πάει Χαϊδάρι

Έχουν γίνει μόλις 4 παιχνίδια και τον έχουμε απολαύσει σε δύο! Έχει 24 βαθμούς μυωπία και δεν ντρέπεται να το πει. Αποκαλεί το Μεξικό, Μέξικο και μας θυμίζει συχνα ότι «το ποδόσφαιρο είναι πολύ ωραίο σπορ» επειδή ένας Μπλάνκο έβγαλε πάσα για γκολ. Eίναι ο άνθρωπος που μίλησε για μια «Αγγλίδα αδελφή του ελέους» στο περίφημο Ευρωμπάσκετ του 1995… Είναι ο ενας και μοναδικός Αλέκος ή στο πιο κυριλέ Αλέξανδρος Θεοφιλόπουλος.

Αυτή είναι η συνέντευξή του λίγο καιρό πριν στο SMS και τον Λευτέρη Μούτη. Για να μάθετε επιτέλους ποιος καλός(…) άγγελος τον κράτησε κοντά μας όλα αυτα τα χρόνια.
Ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά θα κρατήσει το λόγο του και εμείς, του υποσχόμαστε ότι θα μας λείψει.
Και όπως ο Καραγκούνης (κατά τον Γεωργίου) πάει Αιγάλεω, έτσι και ο Αλέκος. Μόνο που αυτός  είναι τυχερός. Πάει κι αυτός προς τη δύση, αλλα στη γειτονιά του. Στο Χαϊδάρι…

Ποιον αγώνα περιγράψατε υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες; Ηταν ένα µατς Τσάµπιονς Λιγκ πριν από τέσσερα χρόνια Αρσεναλ – Αϊντχόφεν. Το βράδυ της παραµονής διαπίστωσα ότι έχω καταρράκτη και η µυωπία µου είχε φθάσει τους 24 βαθµούς. ∆εν έβλεπα καθόλου, αλλά τα εισιτήρια είχαν ήδη βγει. Πήγα, λοιπόν, στο Λονδίνο κι έκανα περιγραφή αποκλειστικά από το µόνιτορ, απ’ όπου και από εκεί έβλεπα λίγα πράγµατα.

Το 2002 αποχαιρετήσατε τους τηλεθεατές, αλλά επιστρέψατε. Τι συνέβη; Μέχρι το 2006 πίστευα ότι θα σταµατήσω. Με έπεισε, όµως, ο κύριος Βερνίκος να συνεχίσω. Το 2002 έκλεινα τα 50 και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι την αποστρατεία σου. ∆εν µου αρέσουν τα φώτα της δηµοσιότητας. Θέλω να µένω µακριά. Τότε είχα κουραστεί πάρα πολύ. Ηθελα να ασχοληθώ µε κάτι διαφορετικό. Ευτυχώς, η δηµοσιογραφία έχει πολλούς τοµείς για να δραστηριοποιηθείς και πρέπει να δώσεις χώρο στα νέα παιδιά. Είµαι ευχαριστηµένος απ’ όσα έχω κάνει. Μου λείπει µια περιγραφή τελικού Τσάµπιονς Λιγκ για να είµαι πλήρης. Το έχω ζητήσει και νοµίζω ότι θα εγκριθεί.

Θα περιγράψετε το Μουντιάλ της Ν. Αφρικής; Ναι, αλλά τα πράγµατα δεν είναι εύκολα. Πήγα στο Confederation’s και ήταν η πρώτη φορά που είχα µαζί µου σωµατοφύλακα. Οσοι ταξιδέψουν πρέπει να προσέχουν, επειδή απαγορεύεται η µετακίνηση µετά τη δύση του ηλίου.

Θα αποχαιρετήσετε και πάλι τους τηλεθεατές; Οχι, γιατί θα πουν: «Αυτός µας κοροϊδεύει». Τα όρια συνταξιοδότησης διευρύνθηκαν, αλλά η αποχώρηση είναι δεδοµένη. Θα αποχωρήσω ήσυχα και θα περάσω πίσω από τις κάµερες, µια και µέχρι το Λονδίνο θα είµαι υπεύθυνος για τον συντονισµό της µετάδοσης των Ολυµπιακών Αγώνων.

Εχετε σκεφθεί, όµως, τι θα κάνετε µε τις βουβουζέλες; ∆εν βλέπω ότι θα πάει αρκετός κόσµος από το εξωτερικό και έτσι θα είναι µια γιορτή για τους ντόπιους. Εµείς δεν είµαστε συνηθισµένοι στον ήχο τους, οπότε αυτό που µπορούµε να κάνουµε είναι να βάλουµε ωτοασπίδες. Οι βουβουζέλες, όµως, είναι καλές για εµάς. Ο,τι λάθος και να πούµε δεν θα ακουγόµαστε.

Καυτή Πατάτα

Οι συναυλίες του 2010 στην Αθήνα είναι μια πονεμένη ιστορία. Δεν ξέρω πόσο καλύτερα ήταν πέρυσι, ξέρω όμως ότι τέτοιον καιρό είχα πάρει εισιτήρια για ένα σωρό gigs  και φέτος πήγα στο Synch (το Σάββατο) και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο…

Η συνταγή ήταν προφανές ότι θα άλλαζε. Σιγουράκια. Ονόματα που θα μας κόψουν τουλαχιστον 2.000-3.000 τίκετς και άσε τους άλλους να φέρνουν τους «ψαγμένους», τους «hot» και τους άλλους με τα μεγάλα ονόματα και τους περίεργους ήχους. Έγραφε ο Πανούτσος το ’93 στην ΟΖ: Κάθε συγκρότημα με παραπάνω από δύο λέξεις στο όνομά του είναι μαλάκες. Αξίωμα!

Δε θα μιλήσω πάλι για Scorpions, James και Placebo. Oύτε για το Rockwave με τους Black Eyed Peas! H απογοήτευση είναι καταρχάς το Ejekt. Μια μέρα αντί για δύο,  με καλό(;) αλλά παλιό  line-up (μακριά απο τα γούστα μου) και τους Unkle, πoυ δεν με ψήνουν πια ακούγοντας τον νέο τους δίσκο.

Κάθε φορά που βλέπω τα δύο φεστιβάλ του Βελγίου,  το Pukkelpop και το Rock Werchter νομίζω ότι αυτός που έκανε σλόγκαν το ότι «το Βέλγιο δεν υπάρχει» είπε μια τεράστια μαλακία. Μια χώρα με πληθυσμό όσο η Ελλάδα να συντηρεί δύο τόσο σπουδαία γεγονότα. Οκ γκαβέ, αυτοί έχουν και λεφτά όμως… Λες και εμείς όταν είχαμε λεφτα κάναμε κάτι ανάλογο…

Το λάιβ του καλοκαιριού (so far…) ήταν οι Hot Chip. Απίθανοι τύποι. Έπαιξαν μουσική ζωντανά και έδειξαν και να το χαίρονται. Ευτυχώς που ήρθαν τώρα. Κουράστηκα να βλέπω γκρουπς να μας επισκέπτονται τριάντα χρόνια μετα τη νιότη τους. Και αν είσαι ποπάς (όπως λέει κι ένας φίλος) το ευχαριστιέσαι να ακούς ζωντανά απλά ωραία χαρούμενα (με την καλή έννοια) τραγούδια.

Ενα μεγάλο ρισπέκτ και στον Al Doyle τον τύπο που άφησε τη «δικτατορία» των LCD Soundsystem για τη «δημοκρατία» των Hot Chip. Ο άνθρωπος είναι θεός. Μαλακίες λέω. Ημίθεος και βάλε.

Στα τέσσερα…

Σαν χθες είναι ρε συ. Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια. Και να το λέγαμε με τον κοντό ότι θα το κρατήσουμε ανοιχτό τόσον καιρό, κανείς δεν θα μας πίστευε. Κουτσά-στραβά όμως να που φτάσαμε…

4 χρόνια μεγαλύτεροι, σίγουρα ωριμότεροι και σοφότεροι (!) για όλο αυτό το πράγμα που λέγεται διαδίκτυο και για το περίφημο μπλόγκινγκ! Υπήρχαν πάρα πολλοί πριν απο εμάς, οι περισσότεροι έχουν λακίσει πια απο τη μπλογκόσφαιρα και μάλλον καλά έκαναν…

Τα μπλογκς τουλάχιστον για εμάς ήταν ένα μέσο για να καταθέτεις τις σκέψεις σου, να γράφεις αυτό που δεν μπορείς να γράψεις αλλού και να μοιραστείς μια πλάκα που δεν θα πέρναγε απο τον διορθωτή σε κανένα έντυπο…

Αυτά αλλάξανε στην πάροδο των ετών. Τα influential (my ass…) blogs φέρανε άλλον αέρα. Άρχισαν να ενημερώνουν και να καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία τους για να εκβιάζουν με τρόπο και να κάνουν παιχνίδια με την εξουσία. Και εκεί ο κόσμος κολλάει. Να ρε και κάποιος που τα λέει χύμα- σου λέει…

Ανωνυμία. Υπέρμαχοι αυτής και εμείς τα τελευταία 4 χρόνια. Δεν γράψαμε άλλωστε κανέναν λίβελο εναντίον κανενός για να μας πάρουνε στο κυνήγι… Πειράξαμε και τσιγκλήσαμε κάποιους, άλλους τους ξέραμε και μας ήξεραν και άλλους καθόλου. Δείχναμε όμως σαν να τους ξέραμε.

Και τώρα τι; Πέρασαν 4 χρόνια λοιπόν και ο γκαβός και ο κοντός συνεχίζουν ακόμη. Σε ρυθμούς μεξικάνικης σιέστας. Γράφουν όποτε θέλουν, όποτε καβλώσουν μπορεί και ποτέ. Ο κοντός σας τα είπε από κάτω. Διαφωνούσα μαζί του. Πρέπει κάτι να γράφουμε του έλεγα.
Τελικά συμφωνώ. Να γράφουμε όποτε θέλουμε μια μαλακιούλα και άντε πάλι… Έχουμε μια καλή αφορμή να έρχεται. Το Μουντιάλ. Το δεύτερο Μουντιάλ που θα «καλύψουμε». Χωρίς Λάλα και Ταγματάρχη, χωρίς τους 12 Υδροχόους της Ακτής Ελεφαντοστού και τον Χορταρέα αλλά με Ότο, κυρ-Κώστα (Βερνίκο) και τον κυρ-Αλέκο με τους 24 βαθμούς μυωπία. Ε αυτό και μόνο φτάνει για να μας δελεάσει…