Φυλακισμένοι στα Β.Π.

Ο Σεπτέμβριος φτάνει και μαζί του επιστρέφουν και οι ειδήσεις. Πρωί πρωί είδα το απίστευτο θέμα του Χίου-Μυτιλήνη με τον γνωστό δικηγόρο. Λίγη ώρα μετα πέτυχα μια φωτογραφία που δημοσίευσε χθες ο Ριζοσπάστης στην οποία απεικονίζεται ένα δάσος και μια ταμπέλα «Προσεχώς μεζονέτες».
Πού ήταν αυτή η ταμπέλα; Στη Νέα Σκιώνη Χαλκιδικής! Όχι, το μέρος δεν ήταν καμένο. Τουλάχιστον την ημέρα που τραβήχτηκε η εικόνα… Εχει και κινητό τηλέφωνο στο οποίο κάλεσε ο Νίκος Μπογιόπουλος και του είπαν (!!!) ότι δεν εχουν ξεκινήσει ακόμη οι εργασίες…
Αλλά το καλύτερο είναι αυτό που γράφει σήμερα η Ελευθεροτυπία. Γείτονας της οικογένειας Αγγελοπούλου στο Ψυχικό ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Δήμου ξέρει ότι δεν μπορεί να βγάλει φωτογραφίες στην οδό (όχι στο σπίτι!) της κυρίας Γιάννας και πολύ περισσότερο δε, δεν μπορεί να μιλήσει στο κινητό του τηλέφωνο…
Απίστευτα πράγματα για εμάς, απόλυτα φυσιολογικά για άλλους…

Ήταν ένα καλοκαίρι…

Ένα τσιγάρο, ένα ποτήρι από τον συνονόματο με λίγο πάγο. Στο μπαλκόνι με την ξαστεριά και παρέα το αεράκι. Τέλος Αυγούστου, τέλος καλοκαιριού.

Κοιτάζω σαν χαμένος τα θολά φωτά. Τους ανθρώπους που ακόμα και στις 12 το βράδυ προχωρούν και επιταχύνουν. Όλα συντείνουν στο ότι το καλοκαίρι πέρασε. Όλα εκτός από το μυαλό μου. Σκέψεις τρέχουν, αναμνήσεις ξανάρχονται. Οι συγκρίσεις με προηγούμενα καλοκαίρια… αναπόφευκτες. Αλλά συγκρίσεις μόνο για αυτό το ολοένα και μικρότερο χρονικό διάστημα. Από τρεις μήνες στο σχολείο, δύο μήνες στο πανεπιστήμιο και 22 εργάσιμες στην δουλειά…

Η νύχτα στο μπαλκόνι θα είναι μεγάλη σήμερα. Θα έχω για παρέα λίγο το λαπτοπ, λίγο την μουσική και πολύ την θύμηση της θάλασσας, του ήλιου. Θα αργήσει να ξημερώσει, θα βιάζεται να βραδιάσει. Κάθε μέρα και πιο πολύ… Σαν και η μέρα να βιάζεται να φύγει για να έρθει το επόμενο… καλοκαίρι.

Υπομονή… 9, 10, 11 μήνες ακόμα μείνανε. Θα ξανάρθει

Simply bed…

Αναβάλλονται οι Simply Red? Ματαιώνονται θες να πεις μάλλον γιατί δεν τους βλέπω να ξανάρχονται. Το συγκρότημα του ενός δεν θα εμφανιστεί τελικά στην Αθήνα. Γιατί δεν μου κάνει εντύπωση;
Ακόμη και αν η όποια δικαιολογία είναι αληθινή, πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να μας έρχονται οι συνταξιούχοι για αρπαχτές. Ξυπνάει ο κόσμος. Αλίμονο αν περιμέναμε το 2006 να ακούσουμε (πάλι) το
Stars. Εκτός κι αν έχετε να μου πείτε ένα πραγματικά καλό άλμπουμ του κοκκινοτρίχη από το 1991 και μετά…

Καταλαβαίνεις ότι οι Αθηναίοι μαζεύονται…

…από το πρόγραμμα του Μέγκα που έβαλε Καπουτζίδη καθημερινά. Μέχρι και το νεανικό Σταρ πέρασε από πάνω κάτι Σαββατοκύριακα, οπότε τώρα θα πάρει ρεβάνς. Φτιάχνει το κλίμα για τον Οκτώβρη…
Ομολογώ πώς τσίμπησα στο παιχνιδι να δω πώς φαγανε τον Σταυριανίδη…
Είχα να το πάθω απο τότε που ειδα εξι φορές τους Συνηθεις Υπόπτους για να βρω ενα στοιχειο για αυτόν τον σακάτη που τους καθάριζε όλους…

Ενθύμιο απο τα Τρίκαλα

Κάθε φορά που ο Μπόνο γυρίζει στο Slane Castle, η συγκίνηση είναι μεγάλη. Φέτος στην Πάρο τραγούδησε για πρώτη φορά (!) και ο Γιάννης Πάριος…
Οπότε έφτασε η στιγμή της αποθέωσης και για τον στρατιώτη υγειονομικού Κων/νο Καραφώτη. Έχει κανονίσει 48ωρη το αλλο ΠουΣουΚου.

Τζέιμι Όλιβερ ή Όλιβερ Μακόρ ;


(για να συνδέσω και το προηγούμενο ποστ)

Ευτυχώς που μπήκαν και τα ελληνικά στο στοίχημα να έχουν κάνα άλλοθι οι μεγάλοι. «Το δώσε για το στοίχημα» μου είπε ένας τρία λεπτά μετα το τελευταίο σφύριγμα του Τεροβίτσα. Πολύ θέλει (ο κλασικός, ο μαλάκας) ο Έλληνας;
Πάντως αν τους τα πήρε ο Τζιγκερ, βλέπω να φέρνει Σαβιόλα, την μάνα, τον πατέρα του και όλο το γενεαλογικό του δέντρο μέχρι και τα τρίτα ξαδέρφια.

Ολίγον σιτεμένο…


Κρέας 7,5 χρόνων έκανε βόλτες στην Ελλάδα. Εδώ ρε στον Ε.Σ. σερβίρουνε γκοτζίλα από το 1965 (με σφραγίδα παρακαλώ!) και εσεις λέτε για 7 χρονάκια.
Άχυρο με πατάτα τηγανητη. Τουλάχιστον στην προ Σπήλιου (
catering κλπ) εποχή. Ήθελα να ξερα ποιος μας κανει τέτοια πλακα…