Όλοι φταίνε

 

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες σε διάφορα site αλλά και σχόλια στο blog μας, για την κατάντια στον χώρο του Τύπου.
Για τις μαζικές απολύσεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, για τις κακές πληρωμές, για τον πόλεμο οικονομικών εφημερίδων με την ΕΣΗΕΑ κ.ο.κ.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι γιατί παρουσιάζεται κάτι τέτοιο ως φαινόμενο μη αναμενόμενο και προβλέψιμο.
Ο κορεσμός στον χώρο του Τύπου και κυρίως όσον αφορά στις θέσεις εργασίας έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ο καθένας έβγαζε μία εφημερίδα για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα και κάθε γνωστός δημοσιογράφος γινόταν ξαφνικά εργοδότης.
Δεν ξέρω αν είναι η φυσιολογική εξέλιξη μία καλή πένα ή ένας καλός παρουσιαστής να βγάλει την δική του εφημέριδα, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο κλάδος έχει γεμίσει από πολλούς ανειδίκευτους δημοσιογράφους και πολλά έντυπα που δεν έχουν να προσφέρουν το παραμικρό.
Πόσο βλάκες είναι αλήθεια στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν λίγες εφημερίδες με εμβέλεια σε όλη την χώρα και πολλές τοπικές και πόσο ξυπνιτζήδες είμαστε εμείς που έχουμε 20 πολιτικές, δεκαπέντε αθλητικές, 40 σταθμούς, και 30 τηλεοράσεις.
Ακόμα και αυτοί που φαίνονται καλοπληρωτές και καλά μαγαζιά, σύντομα αλλάζουν ρόλους. Αρχίζουν να στηρίζονται σε πιτσιρικάδες που μπαίνουν και γράφουν τσάμπα και ανακυκλώνονται σαν τα σκουπίδια. Αρχίζουν και κόβουν επιδόματα, κυριακάτικα και άλλα τέτοια. Αλλά δεν είναι φυσικό;
Οι κυκλοφορίες ανεβαίνουν μόνο με Dvd και πλέον για να βγει μία καλή εφημερίδα χρειάζεται μόνο… γρήγορο ίντερνετ! Άντε και κανένα δυο καλά ονόματα να τραβήξουν κόσμο. Αλλά ακόμα και αυτή, δεν θα έχει τις πωλήσεις που πρέπει ώστε να καλύψει όλα τα έξοδα.
Φαύλος κύκλος με άλλα λόγια.
Όσοι δημοσιογράφοι κόπτονται περί των προβλημάτων του κλάδου τους, θα πρέπει πρώτα από όλα να σκεφτούν το εξής. Μπορεί άραγε να καλυφθεί τόσος κόσμος; Δεν το γράφω ως ευχέλαιο στους εργοδότες, αλλά ως συνέχεια του ρητού περί δύο όψεων σε ένα νόμισμα.
Όχι φταίνε μόνο οι άλλοι και εμείς είμαστε στην απέξω…