Μαζί κι αυτό το χρόνο

Με μοναδική ίσως εξαίρεση το «1999» του Prince, κανένα κομμάτι που αναφερόταν σε χρονιά, ημερομηνία ή που έστω προσδιόριζε κάποια περίοδο δεν κατάφερε να γίνει classic. Και πώς να γίνει δηλαδή, ας πούμε το «1988 κι ακόμα σ’αγαπώ» της Άννας Βίσση με τέτοιο στίχο, ενώ αντίθετα ύμνος στις πενθήμερες (πενταήμερες ντε) είναι ακόμη «Τα Μαθητικά χρόνια» από την ίδια εποχή.

Για λόγους που αποτυπώνονται στο στίχο του τραγουδιού, θα προσπαθήσουμε να ανεβάσουμε τραγούδια που απλά δεν κατάφεραν να αντέξουν στο χρόνο και για ορισμένους, σήμερα δεν έχουν καν λόγο ύπαρξης. Σε αρκετές περιπτώσεις οι στιχουργοί προτίμησαν να θυσιάσουν την όποια «αντοχή» του τραγουδιού για να φτιάξουν ένα πιο εύπεπτο σουξέ. Αρχή κάνουμε με ένα από τα ποπ διαμαντάκια ( μ’ αρέσει αυτή η έκφραση για αυτό και τη λέω ακόμη και αν δεν την πιστεύω) της περασμένης δεκαετίας.

Σάκης Ρουβάς – 1992

Το κομμάτι έχει γράψει ο Νίκος Τερζής και τους στίχους ο Γιώργος Παυριανός. Ήταν ένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν στο ντεμπούτο του Κερκυραίου στη δισκογραφία (μαζί με το «Πάρτα»). Ποιος δε θυμάται άλλωστε την εκρηκτική εμφάνιση του Σάκη στο «Τελευταίο Θρανίο» με Κουτράκη, Σπάρκυ και Γκιολέ;

Για να σας βάλω λίγο δύσκολα, δεν ψάχνουμε μόνο ελληνικά, αλλά πολύ περισσότερο και ξένα τραγούδια. Βοηθείστε μας. Μια σημαντική λεπτομέρεια: Θέλουμε τραγούδια που δεν άντεξαν στο χρόνο λόγω των στίχων τους. Όχι λόγω της ποιότητας των στίχων τους.
Αστερίσκος: Μην σκεφτείτε το εύκολο με τις ημερομηνίες και τις χρονιές. Βρείτε κι άλλους λόγους που ένα τραγούδι απο το παρελθόν δεν μπορεί να ακουστεί στο σήμερα και να θεωρηθεί αν μη τι άλλο «πιασάρικο». Υπάρχουν. Το επόμενο θα ανέβει από εμάς σε δύο ημέρες…