Ακάνθινο στεφάνι

Συνήθως δεν βγαίνω Σάββατο. Δεν μπορώ τις μαζικές συνάξεις σε μαγαζιά και γειτονιές που οι περισσότεροι που τα επισκέπονται, τα γνωρίζουν μόνο κάθε Σάββατο. Συνηθίζω να βγαίνω Πέμπτη άντε το πολύ Παρασκευή, αλλά αυτό το Σάββατο,΄είπα να κάνω μία εξαίρεση.

Τόπος Προορισμού: Γλυφάδα
Μέρος: Ακάνθους
Μαζί με τον Δάνδολο, παλαιό πολίστα του Παναθηναϊκού και ιδιοκτήτη του μαγαζιού που μου πρόσφερε (το πλήρωσα καλά) το φαί και το ποτό (φθηνό ήταν αυτό) καθόταν ο κ. Πηλαδάκης. Άνευ της Ντορέτας που από ότι μαθαίνω χωρίζουν. Λίγο πιο δεξιά, ο Σωτήρης Κυργιάκος με τον Γιάννη Αμανατίδη, άρχιζαν την προετοιμάσια τους με ρακόμελα για τα παιχνίδια της Εθνικής ομάδας και περιδιαβαίνοντας τον χώρο, θα μπορούσε κανείς να βρει με κάσουαλ εμφάνιση την Φανή Χαλκιά αλλά και άλλους διάσημους και μη. Όλα αυτά μέχρι την μία τα μεσάνυχτα.
Καθώς αργότερα, ο διάδρομος είχε γεμίσει από πέδιλα, καλλίγραμμα πόδια και κυρίες που έπιναν το ποτό τους, χορεύοντας στους ρυθμούς του Πετρέλη και άλλων λαϊκών αοιδών (όχι Παρασκευά και Τσίλα δεν έπαιξε) προκαλλώντας ζαλάδες σε όλα τα αρσενικά που είχαν να ανησυχούν α) για το ότι είναι μόνοι τους και γύρω τους βρίσκονται δεκάδες αιθέριες παρουσίες β) για το πως δεν θα καταλάβει η σύντροφος τους ότι δεν μπορούν να αντισταθούν στο να κοιτάνε τις άλλες αιθέριες παρουσίες.

Ομολογώ ότι δεν περίμενα οι γυναίκες να έχουν ομορφύνει τόσο πολύ. Εντάξει υπήρχαν και οι εξαιρέσεις, αλλά απλά δεν τις πρόσεχες… Γιατί μέσα στην λαοθάλασσα το μάτι σου καρφωνόταν σε πολλές άλλες… επιβεβαιώσεις του κανόνα.
Και φυσικά δεν θα ξαναπάω… Είπαμε Σάββατο βράδυ βγαίνουμε για να πιούμε και να διασκεδάσουμε. Όχι για να πιούμε και να προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε… Ο νοών νοείτω και καλή σας διασκέδαση μπακούρια…

Drugs don’t work

Έκλεισε το μάτι στο σύστημα και σε όσους την κατακρίνουν και απόψε η Αννίτα. Έφτιαξε και hippy κομματάκι με «κοινωνικό μήνυμα» και άφησε το ΕΣΡ να συνεδριάζει για την εκπομπή της. Θέλω μόνο να δω καμιά ακραία απόφαση και να δείτε μετά τι «ντου από παντού» έχουν να γίνουν…
Μια και δεν βρήκα το φρέσκο χιτ του Κατμαν (Πρέπει να κόψεις τα ναρκωτικά αν θες να σε ξαναγαπήσω) σας παραδίδω, το κλάσικ του Ρίτσαρντ Άσκροφτ με θέμα τη μάστιγα της εποχής…

 update: να και το βιντεάκι !!!

Μπράβο ρε Τζον

Ομολογουμένως ποτέ δεν είχα τον Τζον Τραβόλτα σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν ξέρω, ίσως δεν ήταν της εποχής μου για αυτό. Τις τελευταίες μέρες όμως βλέπω πολύ τηλεόραση αργά το βράδυ και επειδή οι σειρές που μπορούν να με κρατήσουν είναι λίγες (άντε οι Ιστορίες Μυστηρίου του ΑΝΤ1, οι Δέκα Εντολές και ο Μπέκας), το γυρνάω στις ταινίες.
Τα πρώτα καλά λόγια για τον Τραβόλτα τα είπα την προηγούμενη εβδομάδα βλέποντας στο ΣΤΑΡ το Basic. Μία τελειώς αμερικανιά όσο αφορά το σενάριο, με τον στρατό της χώρας να είναι σούπερ ουάου και ο καλύτερος σε όλο το διαπλανητικό σύστημα, αλλά με έξυπνη σκηνοθεσία (John McTiernan ο σκηνοθέτης, έχει κάνει και τον Κόκκινο Οκτώμβρη) και αρκετά παιχνιδιάρικο σενάριο που σε κρατούσε σε εγρήγορση γιατί αν έχανες λίγο, ίσως να έχανες και το που πήγαινε το έργο. Παράξενο και ανατρεπτικό φινάλε, Samuel Jackson, Connie Nielsen σε πολύ καλές ερμηνείες και παρά το γεγονός ότι αν κάνει διάλειμμα το ΣΤΑΡ δεν έχει άλλη επιλογή από το ζάπινγκ για κανά εικοσάλεπτο, κατάφερα και είδα αρτιμελής την ταινία.

Χθες το βράδυ όμως, τα πράγματα για τον Τζον Τραβόλτα όσον αφορά την κρίση μου, έγιναν απείρως καλύτερα. Ο λόγος είναι το A Love Song for Bobby Long που είχε ο ΑΛΦΑ. Η Scarlett Johansson ήταν ο ένας λόγος που μου άρεσε η ταινία, από εκεί και πέρα όμως οι σκηνές από τη Νέα Ορλεάνη, η μουσική που έντυσε την ταινία αλλά και η ερμηνειά του Τζον Τραβόλτα που έπαιξε τον μεθύστακα αποτυχημένο καθηγητή, σε μία ταινία γεμάτη με ερωτικά καυγαδάκια… Όσοι την έχουν δει θα καταλαβαίνουν τι εννοώ. Ερωτικά καυγαδάκια, με την γυναίκα, με τον φίλο, με την ερωμένη, με τον κόσμο…

Δεν ξέρω αν θα πάω να πάρω να δω άλλη του ταινία, θυμάμαι από τα παλιά μόνο το Face Off είχα δει και αυτό όχι λόγω του Τραβόλτα. Εντάξει ναι, έχω δει και τα πολύ γνωστά του, αλλά σε αυτές τις ταινίες, μου έδειξε ότι τελικά όλοι οι γνωστοί ηθοποιοί έχουν και τις καλές τους στιγμές. Ή μήπως θα έπρεπε να πω ότι μου απέδειξε ότι όλοι έχουν και τις κακές τους στιγμές, με βάση αυτά που νόμιζα. Είναι πως βλέπεις το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογέματο…

40 χρόνια φούρναρης

Ακούγοντας τον Πετρίδη, μόνο να μάθεις έχεις. Λίγο πριν όπως γύριζα απο τη δουλειά μέσα στο αμάξι έβαλα να ακούσω. Να ακούσω να λέει για ενα μονάδικο τραγούδι που λες και ο χρόνος δεν το άγγιξε.
40 χρόνια πριν, σαν σήμερα (!) Νο.1 στις ΗΠΑ ήταν το περίφημο Respect της Aretha Franklin. Σοκ ρε πούστη. 40 χρόνια ε; Κι εγώ δεν είμαι ούτε 30. Γι’αυτο χαίρομαι που έμαθα να ακούω μουσική αλλά και λυπάμαι γιατί τα σημερινά Νο.1 που δεν θα θυμάται κανείς όχι σε τόσο διάστημα, αλλά σε πολύ πολύ μικρότερο…

Εραστές Δυτικών Προαστίων


Δε συνηθίζω να ασχολούμαι με κακή διάθεση για κάτι που γράφεται σε άλλα σάιτ ή μπλογκ, όμως αυτό που είδα σε πρωτόπορο στην Ελλάδα σάιτ μιντιακών νέων με έβγαλε απο τα ρούχα μου. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν για τις καλές σχέσεις των συντακτών του με ένα συγκεκριμένο κανάλι και συγκρότημα των Δυτικών Προαστίων. Σε κάθε ευκαιρία (βλ. υπόθεση Χ»νικολάου) το αποδεικνύει άλλωστε.
Όμως αγαπητοί φίλοι , ας μου επιτραπέι, εδώ το παρακάνετε. Με ενα δημοσιέυμα απαράδεκτο στέλνουν μακριά απο το κανάλι του Μπουρναζίου τον Γιώργο Μητσικώστα. Για αυτά που γράφετε κύριοι (και κυρίες) έχω να πω μόνο μία λέξη: Αχαριστία.

Το 2001 το Άλτερ ήταν γνωστό για το Καφενείο των Φιλάθλων και τους Χάκερς. Η τηλεθέαση του βολόδερνε στο  2,5% ή μήπως κάνω λάθος; Η επιστροφή -τότε- του Γιώργου Μητσικώστα στην τιβί ανέβασε όλο το σταθμό και έβαλε το πρώην Κανάλι 5 πιο ψηλά στις θέσεις των τηλεκοντρόλ των Αθηναίων. Μέτα από 6 χρόνια η τηλεθέαση της εκπομπής δεν είναι πλέον καλή, ίσως είναι κακή, συμφωνούμε απόλυτα. Είναι τουλάχιστον όμως άθλιο να συκοφαντείται ένας άνθρωπος και μια ομάδα που στο παρελθόν δεν έχουν δώσει αφορμές, επειδή δεν σας έφεραν τα νούμερα.
Μπορώ να γράφω για ώρες, αλλά δεν σας αξίζει. Θα πρεπε να’χατε σχόλια ανοιχτά όμως σε «ειδήσεις» σαν και αυτές να βλέπατε την ωμή πραγματικότητα… Ξεφτίλα.

Basket stories

aris57.jpg

Τον τελευταίο καιρό πολλοί είναι αυτοί που επιχειρούν να συγκρίνουν τον Άρη της δεκαετίας του 1980 με τον Παναθηναϊκό του σήμερα. Οι διαφορές στο επίπεδο μπάσκετ του τότε με το σήμερα είναι κάτι παραπάνω από ορατές, όπως βέβαια είναι και οι διαφορές στους τίτλους.
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει πάρει ακόμα επτά πρωταθλήματα συνεχόμενα, αλλά και ο Άρης τότε δεν είχε πάρει ποτέ Ευρωπαϊκό. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει κάνει τα ρεκόρ παραγωγικότητας του Άρη με τις περισσότερες από 250 κατοστάρες και μάλιστα σε επιθέσεις 30» ή τις 80 σερί νίκες στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά και ο Άρης δεν έχει φτάσει σε σημείο να τον αναγνωρίζει όλη η Ευρώπη, ως υπερδύναμη στον χώρο.
Ο Παναθηναϊκός έχει τον Ομπράντοβιτς και ο Άρης τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και οι διαφορές του τότε με το σήμερα είναι και ορατή στους αντιπάλους.
Τότε υπήρχε μόνο ο ΠΑΟΚ, άντε και λίγο ο Παναθηναϊκός στον Τάφο με τον Σκροπολίθα και τον Στεργάκο, ίσως και ο Πανιώνιος στη Ν. Σμύρνη με τον Φάνη και τον Λινάρδο. Τώρα δεν υπάρχει ουσιαστικά (και δεν μιλάω για φέτος) ούτε ο ΟΣΦΠ, ούτε οι ομάδες της Θεσσαλονίκης. Ίσως φέτος πάει να γίνει κάτι, για πρώτη χρονιά μετά την κατάρρευση της ταλαντούχας ΑΕΚ.
Σίγουρα στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχουν παίκτες με το… ταλέντο του Λυπηρίδη, του Βουρτζούμη και του Μισούνοφ. Από την άλλη ο Παναθηναϊκός δεν έχει και αντιπάλους στο ελληνικό πρωτάθλημα του… εκτοπίσματος των Τσέκου, Κασουρίδη και Μανιάτη.
Αυτό βέβαια μπορεί και να διαμορφωθεί… Στην Ευρώπη για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός δεν θα βρει απέναντι του πλέον, ούτε τον Μακαντού, ούτε τον Τζάμσι, ούτε τον Κούκοτς και την υπόλοιπη παρέα της Γιουγκοπλάστικα. Ο Άρης ίσως είχε περισσότερη τύχη αν απέναντι του στα φάιναλ φορ έβρισκε τον Τόρες και τον Χάισλιπ…
Η κουβέντα είναι μεγάλη. Το ζήτημα είναι ότι τότε, με τον Άρη ήμασταν όλοι. Ακόμα και όσοι από αντίδραση θέλαμε τον ΠΑΟΚ, τα βράδια της Πέμπτης μέναμε μέσα και βλέπαμε τον Σούμποτιτς και τον Ουίλτζερ. Στις μέρες μας, με τον Παναθηναϊκό δεν είναι ούτε καν οι ίδιοι οι Παναθηναϊκοί, που έχουν δεδομένες τις νίκες και προτιμούν τα μπάνια και τα καφεδάκια από το να πάνε στο γήπεδο. Εντάξει υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά τα εισιτήρια αυτό δείχνουν. Ίσως να φταίει και ο κορεσμός του μπάσκετ…

Ιστορίες Α(γ)ρίων

capture_2.jpg

Μωρέ ο Αντ1 μπορεί να το αποφάσισε, αλλά δεν του το θυμίζει και κάποιος (…) να πάψει να διαφημίζει τα «Αρίων» ακόμη; Είπαμε την πρώτη μέρα κάποιος ξεχάστηκε, αλλά Πέμπτη δώδεκα παρά πέντε το σποτάκι ξαναέπαιξε.
Φαντάζομαι ότι και η χορηγός εταιρεία δεν θα αισθάνεται περήφανη για αυτήν την ιστορία…