Κρίμα ρε γμτ…

pdvd_02785.jpg

Δεν είναι άδικο να χάνονται άνθρωποι σαν το Σωτήρη Μουστάκα, έτσι ξαφνικά, μέσα σε μία στιγμή και να παραμένουν στην ζωή λαμόγια και τυχάρπαστοι που όχι μόνο δεν προσφέρουν έργο, αλλά χαλάνε και το έργο των άλλων;
Κρίμα ρε γμτ, κρίμα, γιατί εκτός από σπουδαίος ηθοποιός ήταν και σωστός οικογενειάρχης.
Στην κηδεία του, ετοιμαστείτε να δείτε πολλούς που θα έπρεπε να είναι στη θέση του..
Κρίμα ρε γμτ, κρίμα…
Αλλά από την άλλη, αυτόν θα τον θυμόμαστε σίγουρα. Για πολλά χρόνια ακόμα, ενώ άλλους ακόμα και τώρα που ζουν, θέλουμε να τους ξεχάσουμε.
Κρίμα…

κ.

Advertisements

7 responses to “Κρίμα ρε γμτ…

  1. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μόνο και μόνο που τον έβλεπες στην σκηνή να γυρνάει και μόνο με την ματιά του, να σε κάνει να ζητάς Πάμπερς απ’ τα γέλια, ήταν όλα τα λεφτά.
    Γεια σου ρε Σωτήρη. Τουλάχιστον εσύ γλίτωσες. Εμείς που μείναμε πίσω να δούμε πως θα τη βγάλουμε τώρα…

  2. Αυτό που μπορεί να κάνει εντύπωση σε κάποιους, ακόμη και στη μπλογκόσφαιρα είναι γιατί τόση αναφορά στον Μουστάκα;
    Η δική μου εξήγηση λέει ότι έτσι δένεται ο κόσμος με έναν άνθρωπο που του έχει προσφέρει τόσα πολλά. Πόσα;
    Το γέλιο. Αυτό αρκεί. Ξέρετε πολλούς που μπορούν να το κάνουν καλά σε βάθος χρόνου; Εγώ όχι.
    Ο Μουστάκας θα μείνει στην ιστορία ως ένας μεγάλος κωμικός που μας έδειξε λίγα μόνο από τα πράγματα που μπορεί να κάνει. Ο ίδιος το διάλεξε όμως.
    Στη δεκαετία του 80 όταν ο ελληνικός κινηματογράφος έπνεε τα λοίσθια εκείνος μπήκε μπροστά. Είπε να δοκιμάσει…
    Τα σενάρια ήταν επιεικώς μέτρια. Οι παραγωγές φτωχές. Για εκείνον όμως ήταν ένα σημαντικό βοήθημα, αφού ως γνωστόν, τα οικονομικά του δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα καλά.
    Με αυτές τις ταινίες, τις περισσότερες σε σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη, μπήκε στα σπίτια των Ελλήνων. Τότε μόνο στα σινεμά. Χωρίς τα χιλιάδες εισιτήρια αλλά με κόσμο που έμπαινε σε ένα θερινό γνωρίζοντας ότι θα περάσει δύο ευχάριστες ώρες.
    Ένα από εκείνα τα καλοκαίρια, πριν ακόμη πάω δημοτικό, ίσως το ‘84, είχα δει μια ταινία του σε ένα θερινό στο Αγκίστρι(!) Μοναδική εμπειρία. Από τότε έγινα φαν…
    Για περισσότερα από δέκα χρόνια ο Κώστας Γιαννίκος έβγαινε ασπροπρόσωπος χάρη στο Μουστάκα και σε μερικούς άλλους. Οι περισσότερες από τις ταινίες των 80s έγιναν must αρχικά στο Star και αργότερα στο Alter. To Burn Rubber λατρεύτηκε από μικρούς
    και μεγάλους που δεν πρόλαβαν να το χορέψουν στις ντίσκο, αλλά θαύμασαν εκείνον να το χορεύει με τη Βέτα Μπετίνι, ενώ όλοι μεταφερθήκαμε έστω νοερά στη Barbarella ή την Dorian Gray ακούγοντας το Cheri Cheri Lady που τον συνόδευε σε κάθε ραντεβού με την “Γεωργοπούλου”…
    Απο τις ταινίες των 80’s οι περισσότερες είναι μέτριες, όχι κακές. Θα ήταν καλύτερες αν είχαν στο καστ κι άλλους σαν το Μουστάκα. Γι’ αυτό ανέλαβε δράση ο ίδιος. Σε κάθε ταινία έκανε τουλάχιστον δύο ρόλους. Την Αφρόχαρη, την Ευτέρπη, τον Μιστόκλα, τον φακίρη, τον καμικάζι και πολλούς πολλούς άλλους.
    Αυτό ήταν το δυνατό του χαρτί. Οι μεταμφιέσεις και οι μεταμορφώσεις. Κι όμως παρά το ότι πληρούσε τις προδιαγραφές για να παίξει Αριστοφάνη με τον καλύτερο και ευκολότερο για εκείνον τρόπο, το απέφευγε. Πρώτη φορά το δοκίμασε, αν θυμάμαι καλά το ‘96. Ήδη πολύ αργά. Και από πρόπερσι μαζί με τον Καρακατσάνη και τον Κωνσταντίνου έκανε τον “Πλούτο”. Ελάχιστα πράγματα δηλαδή.
    Όπως όλοι οι καλλιτέχνες και ο Μουστάκας είχε πάθη. Προτιμούσε τα σίγουρα από τα “καλά που πληρώνονται λίγο”. Από το ‘86 μέχρι το ‘90 έκανε δεκαπέντε βιντεοκασέτες. Κακές όλες. Όμως αυτό ήθελε να κάνει. Οι άλλοι έψαχναν την ποιότητα. Εκείνος όχι. Ήθελε να τα έχει καλά με τον εαυτό του.
    Τον αγαπάω πολύ απλά για το γέλιο που μου πρόσφερε. Θα τον αγαπάω όσο συνεχίσει να το κάνει. Έφυγε νωρίς. Ίσως να έκανε ένα-δυο καλά πράγματα ακόμη. Όσο άντεχε. Για αυτό στεναχωριέμαι. Και θα στεναχωρηθώ εξίσου μόνο για έναν-δυο στο μέλλον…

    γκαβός

  3. oraio to keimeno sou gave, me syginise. epeidi to diavasa k se polla alla blogs omos, de dexomai «to lathos» tou moustaka, pou exei na kanei me to mi poiotiko. an den eixe kanei aftes tis epiloges isos na ton kserame os enan kataksiomeno k aprosito ithopoio tou theatrou. isos na min ton kserame kan! eixe portes gia na ginei plousios. den ton enoiaze omos. de nomizo oti strafike stis videotainies toso apo tin anexia. sto kato kato an den eixe kanei aftes ti tha eixe kanei? k an eixe kanei kati allo tha itan toso agapitos?

  4. Δεν θα κάνω τη χάρη σε κανέναν να γράψω ολόκληρο ποστ, αλλά θέλω να πω πως σιχάθηκα τον εαυτό μου που έβλεπα την κηδεία στην τιβί. Σιχάθηκα γιατί δεν ήμουν εκεί και αναγκάστηκα να το βλέπω στην Τατιάνα που ξαφνικά μας έγινε ηθικολόγος. Ζήταγε από τα παιδιά που είχε εκεί να την πέφτουνε σε όλους και στον αέρα τους άδειαζε λέγοντας «να μην πλησιάζει η κάμερα». Η ξεφτίλα της κυρίας αντανακλάται στην ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης συνολικά.
    Όπως είπε και ένας από τους ρεπόρτερ της «η κόρη του είναι συντετριμμένη γιατί τον αγαπούσε πολύ» (…)
    Αντε γαμηθείτε καριόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s