Καλά ήτανε και στο Terra,

με το Lenny να μας ταρακουνάει για τα καλά, σχεδόν αναπάντεχα. Τουλάχιστον, εγώ δεν είχα τόση σιγουριά ότι θα περάσω καλά. Κι όμως μας κατάφερε και με το παραπάνω… Και ακούσαμε και Ονιράμα!

Μεχρι και τις 8.15 έλεγες ότι θα είναι η αποτυχία της χρονιάς. 2000 κόσμος διάσπαρτος παντού. Κοντά στη σκηνή καμια 500αρια μόνο. Ο δε Λώρης, βερμουδάτος, αγέρωχος έκοβε βόλτες παρέα με το Λεουνάκη (χωρίς το Ντέμη ή τη Δέσποινα, άρα είναι μαζί, μην ακούτε τι λένε!). Ε ρε πούστη, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει για να είναι τόσο χαλαρός.

Και όντως. Στις 9 οι Onirama μας χαιρέτησαν! Έπαιξαν 45′ και ανανέωσαν το ραντεβού μαζί μας για τις 22/9 στο Θέατρο Βράχων. Νωρίτερα είχαν προλάβει να δολοφονήσουν το Wonderwall αλλά και κάμποσο από το Seniorita.
Αρχές Σεπτέμβρη του ’06 είχαμε ακούσει με τον κοντό το γκρουπάκι που «έσπρωξε» ο Λάκης Παπαδόπουλος προς τα έξω. Από τότες βέβαια άλλαξαν πολλά. Και πάνω από όλα, όσο «τρέντυ» κι αν είναι, δεν τους βάζεις ρε πούστη να πάιξουν πριν από το Λέννυ. Βάλε ένα jockey να παίξει καμια φανκιά και καμια μαυρίλα καλύτερα…

Από τις 9 ως και τις 10 σιγή ιχθύος. Ο Kravitz δεν έβγαινε προφανώς επειδής ακόμη ερχότανε κόσμος. Ένα δεκάρικο θα το μάζεψε στάνταρ. Της τελευταίας στιγμής όλοι άλλωστε.
Όταν βγήκε δεν μας τρέλανε και τόσο. Είπε Always on the run βέβαια… Την έκπληξη την έκανε με ένα αγνωστό καινούριο. Dancin’ til dawn. To τραγούδησε, το χόρεψε, παίξανε σόλο άπαντες. Από μπάσο, κιθάρα, πιάνο μέχρι και τα πνευστά και εκεί το πήρε το παιχνίδι ο τύπος.

Λϊγο πριν το φινάλε και ενώ έπαιζε μια τεράστια σε διάρκεια εκδοχή του Let Love Rule, θεώρησε σκόπιμο να πηδήξει προς τον κόσμο. Μαζί και τα μπραβόνια. Έκανε τη βόλτα του δεξιά, την έκανε αριστερά και πήγε και μέσα στο μπούγιο. Κι αφού τον σηκώσανε σαν το Χριστό, εδέησε να επιστρέψει. Οι μουσικοί του τα’χανε παίξει, ξεκινήσανε να παίζουνε ένα σόλο και είχανε καταλήξει μετά απο τουλάχιστον δέκα λεπτά (!) να παίζουν το Zorba the Greek σε electro χασαποσέρβικο…

Και αφού έχει κοντέψει τις δύο ώρες στη σκηνή, ρίχνει τις υποκλίσεις του, μας χαιρετάει και επιστρέφει για το encore. «Θέλω να σας ρωτήσω κάτι» είπε και τότε καταλάβαμε ότι ήγγικεν η ώρα του Are you gonna go my way. Ρίξαμε και ενα headbanging, χορέψαμε, ιδρώσαμε κι όλα καλά.
Πάντως η καλύτερη συναυλία της… περιοχής, παραμένει εκείνη των Muse.

…είπε ο γκαβός

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s