Πιο φτωχό το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Γράφει ο Pit

Ένα ακόμα πλήγμα δέχτηκε πριν από λίγες ώρες το Ελληνικό ποδόσφαιρο με την αποχώρηση του μεγάλου παράγοντα Αντώνη Ρέμου.

Ο άνθρωπος που τα τελευταία χρόνια έβγαλε τον Ηρακλή από τα μεγάλα διοικητικά αδιέξοδα κλείνει πίσω του την ιστορική πόρτα του «Γηραιού» πικραμένος από την απρόσμενη πτώση της ομάδας τον τελευταίο καιρό.

Ο τραγουδιστής με τον …σηκωμένο γιακά, το λαϊκό παιδί ελλήνων μεταναστών στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έχει μάθει να «κοιμάται με την πόρτα ανοιχτή» δε φοβήθηκε τίποτα όταν σε μια καλοκαιρινή νύχτα μέσα, το 2007 πήρε τον Ηρακλή με σκοπό να τον επανατοποθετήσει εκεί που ανήκει…
«Ο Ηρακλής απόκτησε διοικητική υπόσταση και έκανε βήματα μπροστά», δηλώνει στην ανακοίνωση που εξέδωσε.

Κι έτσι είναι… η 10η θέση στο πρωτάθλημα την περίοδο 2007-2008 και η 12η ένα χρόνο μετά καθώς και ο ερχομός ονομάτων όπως οι Serge Aristide Die, Κωνσταντίνος Γιαννούλης και οι ρουμάνοι Constantin αποτελούν μερικές μόνο σημαντικές στιγμές στα δυόμισι χρόνια της διοίκησης «Ρέμου».

Ο Αντώνης «έτσι ξαφνικά» πήρε την απόφαση να πει αντίο στη ομάδα της καρδιάς του «καρφώνοντας το μαχαίρι στο στήθος» του Σαλονικιότικου Ποδοσφαίρου!
Η αποχώρηση του Αντώνη Ρέμου αποτελεί χωρίς αμφιβολία μεγάλο πλήγμα για το Ελληνικό ποδόσφαιρο και ήρθε να προστεθεί σε μια άλλη μεγάλη αποχώρηση… αυτή του Θόδωρου Ζαγοράκη!

Πέρασαν 53 ολόκληρες μέρες (για πολλούς αναπάντεχες) από τότε που ο διοικητικός ογκόλιθος του ΠΑΟΚ, Θεόδωρος Ζαγοράκης (σύζυγος Λίλη), έβαλε βόμβα στα θεμέλια του Ελληνικού Ποδοσφαίρου ανακοινώνοντας την αποχώρηση του!
Ο μεγάλος αυτός ΈΛΛΗΝΑΣ στα 2,5 χρόνια της προεδρίας πήρε από το χέρι τον ΠΑΟΚ τον οδήγησε στην 9η θέση την περίοδο 2007-08 και ένα χρόνο μετά στους …προκριματικούς του EUROPA LEAGUE (όπου άδοξα αποκλείστηκε από την Άλκμαρ).

«Υπάρχουν μέρες στη ζωή του κάθε ανθρώπου που τα «θέλω» υποκύπτουν σε ανώτερες δυνάμεις» δήλωνε ο Ζαγοράκης και ένιωθε το κλίμα να βαραίνει γύρω του.

Ήταν ο καιρός πλέον που ο Θόδωρος, είχε αηδιάσει από την κατάσταση στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και ένιωθε περισσότερο από κάθε άλλη φορά την ανάγκη να τρέξει στη θαλπωρή της βίλας του στο Πανόραμα καθώς και στη ζεστασιά της συμπαθέστατης (και γεμάτης …γλυκύτητα) Ιωάννας.

Έτσι πήρε και αυτός τη μεγάλη απόφαση να αποχωρήσει πληγώνοντας με αυτόν τον τρόπο το ταλαιπωρημένο Ελληνικό ποδόσφαιρο.

Σημείωση: οι δημοσιεύσεις του αναγνώστη και φίλου του μπλογκ Pit δεν απηχούν (απαραίτητα) τις απόψεις του γκαβού και του κοντού.
Ψοφάω να τα γράφω αυτά τα κλισέ…

Μπράβο χάσατε!


Το είδαμε κι αυτό. Ας μην κρύψουμε καταρχάς το γεγονός ότι ο γάβρος ήταν όσο έπρεπε καλύτερος και νίκησε.  Το θέμα είναι πώς έγινε αυτό. Και η γνώμη μου είναι πώς ο ΠΑΟ έκανε ένα μικρό θαύμα για να τα καταφέρει. Όλος ο ΠΑΟ. Και το λέω και συμφωνώ(!) με Γκόντζο που το είπε χωρίς βέβαια να κρύψει τα χάλια του Ολλανδού.

Αυτός ο κύριος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σήμερα. Ο γάβρος έπαιξε με ένα σκασμό αναπληρωματικούς. Εκανε τρεις αναγκαστικές αλλαγές ως το 70′ και οι δικές σου αλλαγές δεν προσέφεραν τίποτα!  Ούτε τα ονόματά τους δε γράφω! Το είχα δει κι από κοντά την περασμένη Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Αν εξαιρέσεις την πάσα του Ρουκάβινα στο γκολ οι αλλαγές ήταν ανύπαρκτες. Το ίδιο κι απόψε. Αντίθετα οι του Ζίκο ήταν καλύτεροι από τους βασικούς!

Και πάμε τώρα στους 11. Ο βάζελος δεν ήταν τίποτα διαφορετικό από ότι είναι συνήθως. Για αυτό και δεν μπορούσε να πάρει αυτό το ματσάκι στο τηγάνι. Είχε ενα δεξί μπακ για γέλια (και για το Βίλλα Μερσέντες όπως λέει ένας κακεντρεχής φίλος). Έχει έναν Γιόσου που καλώς ή κακώς δεν μπορεί μαζί με τον Λουκά. Έχει μια αριστερή μεριά ανύπαρκτη. Με Γκάμπριελ και Σάλπι να πηγάινουν στα δεξιά και τον Κατσουράνη σε απλά κακή ημέρα ως ας πούμε ελεύθερο. Εχεις στην εντεκάδα σου 9 αμυντικογενείς παίκτες. Όλους δηλαδή πλην του Σάλπι και του Τζιμπριλ. Πας για το Χ. Δεκτό. Αλλά παίζεις και μπάλα. Δεν αφήνεις την αριστερή σου μεριά εκτεθειμένη για να βάλεις τον βραζιλιάνο ο οποίος υποτίθεται μαρκάρει.
Πιο χάλια από τους χάλια βάζω σήμερα τον Γκάμπριελ και τον Γιούρκα. Με αποκορύφωμα τη φάση του 2oυ γκολ. Ο Σειταρίδης πασάρει κάπου… και ο βραζιλιάνος δεν κινείται καν για κανει μια κόντρα και να κόψει τον αιφνιδιασμό.

Δεν υπήρχε φιλότιμο. Σθένος, τσαγανό, τσαμπουκάς. Δεν είχαν καταλάβει με ποιο γάβρο έπαιζαν. Με έναν μέτριο γάβρο. Χωρίς καλούς παίκτες. Δεν το κατάλαβε κανείς; Τι θα μας πουν ; Ότι τους πείραξε η αναμονή στο πούλμαν;
Κι αυτό μαγκιά των γάβρων είναι αν έχουν όντως συμμετοχή στο νταβαντούρι που έγινε νωρίς.
Ο Ολλανδός αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά λίγος. Κι ας το κρύβουμε επιμελώς. Κι ας μην το λέμε (τουλάχιστον από εδώ).

Δεν μπορείς έτσι να πάρεις πρωτάθλημα. Δε θα βρεις τέτοιο γάβρο απέναντι σου ξανά. Πώς θα το έπαιρνες το ματς;
Με σουτ; Η λογική του Αλκέτα στο Μουντιάλ του 94′ ήταν σοφή. Αλλά τότε έπαιζες με την Αργεντινή και τη Βουλγαρία. Δεν μπορείς λοιπόν έτσι να πάρεις ματς στο Καραισκάκη. Πρέπει να φτιάξεις. Να δημιουργήσεις. Και σε αυτό ο ΠΑΟ ήταν απόψε ανύπαρκτος.

Ούτε φίδι, ούτε μήλο στον κόρφο τους!

Αναμένω. «Ψοφάω». Ζω για τη στιγμή που ο Γιώργος Αυτιάς θα πασάρει διαφημίσεις και ξαφνικά η οθόνη θα γεμίζει με το νέο σινγκλ των Muse.  H Φαίη Σκορδά (σίγουρα 100 χιτς μόνο που έγραψα το όνομα) θα γυρίζει απο μπρέηκ και πριν πει το ραβασάκι της AGB θα ακούει τους Green Day και τους Red Hot Chili Peppers να γρατζουνάνε τις κιθάρες τους.

Και ναι, όταν ο Νίκος θα λέει δελτίο και ο θείος Τράγκας θα ρολάρει θα του πετάει τσόντα κάτι απο Michael Buble να τον χαλαρώσει…  Η συγκίνησή μου δεν περιγράφεται. Όπως γράφει το Παρόν (κι εγώ είδα στο Sport24) o Κώστας Γιαννίκος παίρνει στη δούλεψή του και τη Warner Music Greece.
To σκέφτομαι (το φαντασιώνομαι μάλλον είναι η σωστή λέξη) και χαμογελώ. «Ουτε φίδι, ούτε μήλο» αλλα των Linkin Park το ξύλο.

Τρέχω να τηλεφωνήσω στους Hard-Fi. Nομίζω πώς μετά από αυτήν την εξέλιξη θα πρέπει να συμπεριλάβουν και μια διασκεύη στο νέο τους άλμπουμ. Θα λέγεται «Στο ξεσπασμα του φεγγαριού«. Κρίμα που δεν υπάρχει και ο Αρναούτογλου κάπου εδώ γύρω να το μεταφράσει…
Καλά εσύ Μαντόνα, έφυγες νωρίς…

Heligoland

Επιτέλους ! Καιρός ήταν πια. Οι Massive Attack βγάζουν τον πολυαναμενόμενο δίσκο τους. Μέχρι να το έκαναν κόντεψε να πάψει να υφίσταται δισκογραφία πια! Πώς; Υπερβάλλω; Δε νομίζω. Οι εποχές των άλμπουμς στη μορφή που τα ξέραμε τουλάχιστον ολοκληρώνονται μέσα στην επόμενη διετία.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το φιλόδοξο αλμπουμάκι βγαίνει τον Φλεβάρη του 2010 και θα λέγεται Heligoland.

Aυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι σε αυτό συμμετέχει (όπως έχουμε ακούσει απο καιρόοοοοο…) και ο αγαπημένος Damon Albarn!
Και να ήταν μόνο αυτός; Στο Heligoland συμμετέχουν επίσης η Hope Sandoval,  η Martina Topley-Bird,  ο Guy Garvey  των Elbow και ο Tunde Adebimpe από τους TV On The Radio!
Καλά ο Horace Andy,  δεν πρέπει να θεωρείται γκεστ, άλλωστε βρίσκεται σε όλα τα άλμπουμ που οι Massive έχουν βγάλει απο το ’91 ως και σήμερα.
Ο λατρεμένος Damon παίζει λέει μπάσο στο ’Flat Of The Blade’ και πλήκτρα στο ‘Splitting The Atom’ (από τα σίνγκλ -υπό μια έννοια- της χρονιάς).

Η «ισχύς εν τη ενώσει» επαληθεύεται και με την συμμετοχή του Adrian Utley των Portishead (παίζει κιθάρα) στο ‘Saturday Come Slow’ και του Tim Goldsworthy των DFA (χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες).
Τι να κάνουνε κι οι Massive. 7 χρόνια το παλεύουνε αυτό το ρημάδι το αλμπουμάκι. Και έναν το χρόνο να παίρνανε θα τους μαζεύανε όλους αυτούς… Σκέψου ότι το τελευταίο φουλ άλμπουμ ήταν το «100th window» το 2003. Το οποίο ήταν και το πρώτο τους που δε με τρέλανε.

Λογικά το 2010 θα ξεκινήσουν και κάποιο τουρ. Ίσως είναι άνισο χωρίς τους guest vocalists του Heligoland αλλά έτσι έλεγα και το 1999 στο Λυκαβηττό που δε θα υπήρχε η Sarah Nelson και οι άλλες, αλλα τελικά τοι αποτέλεσμα με διέψευσε.
Ιδού και το τράκλιστινγκ που λέμε στα ελληνικά:

1. Pray For Rain – featuring Tunde Adebimpe
2. Babel – featuring Martina Topley-Bird
3. Splitting The Atom – featuring Robert del Naja/Grant Marshall/Horace Andy
4. Girl I Love You – featuring Horace Andy
5. Psyche – featuring Martina Topley-Bird
6. Flat Of The Blade – featuring Guy Garvey
7. Paradise Circus – featuring Hope Sandoval
8. Rush Minute – featuring Robert del Naja
9. Saturday Come Slow – featuring Damon Albarn
10. Atlas Air – featuring Robert del Naja

Γιούπι κόλλησα!

Κι επειδή ακόμη και στο πιο δύσκολο γεγονός υπάρχει πάντα και η (έστω μία) θετική πλευρά, ο Τεό Παπαλουκάς μπορεί  να… καυχιέται ότι ανήκει στην φυλή των σελέμπριτις! Το μυθικό Γιούπι έγραψε ότι έχει την νέα γρίπη!
Τσεκάρετε ανά τακτά διαστήματα για να διαπιστώσετε αν έχετε μπει στη λίστα των διασήμων…  Όλοι οι άλλοι υπομονή και περαστικά μας!
Breaking Newssssss!!!

Πολύ κλο-κλο κι αυγό…

Όπως είναι φυσικό μόλις έχω γυρίσει από το γήπεδο και άνοιξα να δω τι γράφεται για το ματσάκι. Μίλησα και με τον κοντό και μου είπε ότι του μετέφεραν (οι βάζελοι φίλοι του) ότι έγινε «σφαγή».
Καμία σχέση. Για εμάς που ήμασταν στο ΟΑΚΑ και θέλουμε να τα βλέπουμε όπως είναι (πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας) η διαιτησία του Αντριόλι (Αμπαρκιόλη ή όπως τον λένε) είχε μεν… ενδιαφέρον, δεν ήταν όμως αυτή που θα σού έκοβε το τρίποντο.

Μια ομάδα ανύπαρκτη με αντίπαλη άλλη μία το ίδιο. Μέχρι το 70΄ ο βάζελος δεν είχε κάνει καλή ευκαιρία και αφού έφαγε το τεμάχιο και ο Τζόρβας πήγε να γκρινιάξει, ξύπνησε από το λήθαργο. Όχι για πολύ…
Καταρχάς λάθος του μουντιαλικού(!) Άλεξ στο γκολάκι, εννοείται. Εννοείται επίσης ότι έχει πολλές αδυναμίες γενικότερα, μην τρελαινόμαστε. Κακός ο Σιμάο. Εξαιρετικά αχρείαστος (για να μην πω άχρηστος) στο σημερινό παιχνίδι. Μου είπανε όμως ότι ο Ζιλμπερτο βγήκε εκτός για προσωπικό θέμα, οπότε οκ. Κι όμως αν έπαιζε ο Βραζιλιάνος σήμερα, αυτό θα ήταν ένα άλλο ματς!

Από εκεί και πέρα η γκρίνια δε λείπει για τον Κάρα που κουβαλάει την μπάλα, σήμερα όμως φάνηκε η απουσία του. Δεν υπήρχε ο ηγέτης. Ο Κατσουράνης είναι ο προπονητής μεσα στο χόρτο, όχι όμως ηγέτης. Δεκάρι (ή κάτι τέτοιο) ήταν ο Νίνης που ήταν μακριά από τον καλό του εαυτό… Και καλά όλα αυτά. Συμβαίνουν. Συχνά μάλιστα φέτος, μην παραμυθιαζόμαστε.
Το θέμα είναι ότι ο Αστέρας έπαιξε ακριβώς όπως τον περίμενες και δεν είχες λύσεις. Η πλήρης και γεμάτη ομάδα του ΠΑΟ έβαλε από τον πάγκο τους Ρουκάβινα, Χριστοδουλόπουλο, Πετρογκολ. Ο τελευταίος μου είναι συμπαθής. Δεν μπορεί να παίζει μια φορά στο τρίμηνο στο 80’ και να σου βγάζει γκολ. Θα μπορούσε όμως να το βάλει.

Ο Ρούκα είναι αδιάφορος (έβγαλε όμως την πάσα στον Τζιμπρίλ) ο δε Λάζαρος είναι θεός. Είναι ατραξιόν ο τύπος. Πώς να παίξει μπάλα με τέτοιες εμφανίσεις! Γκρινιάζει λέει που δεν παίζει. Τι να του πεις τώρα;  Τίποτα δεν του λέω. Ας μείνει στην κερκίδα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά έτσι είναι.

Πήγαινε τώρα στο Φάληρο και πάρε το διπλό να γίνεις μάγκας. Αυτό τώρα σου χρειάζεται. Και δείξε δηλαδή ότι μπορείς να το κάνεις. Και πάνω από όλα πρόσεχε τις μαλακίες που αφήνεις να βγαίνουνε παραέξω. Λογικό να σου γράφουν για «+4 για τίτλο» οι εφημερίδες. Αν είχες +4 όντως ήσουνα φαβορί από τώρα. Ποιος αφήνει όμως να βγαίνουν οι χαριτωμενιές περι «MVP Νικοπολίδη» στα Γιάννενα; Τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Είπαμε να είστε ομάδα δεμένη. Να κόβετε τούρτες, να ανοίγετε σαμπάνιες κλπ. Αλλά όχι τέτοια φτηνά αστειάκια. Δεν τα χρειάζεται ο Παναθηναϊκός.

Κλείνω με τον πραγματικό MVP του ματς. Ο Λουκάς. Είχα καιρό να τον δω από κοντά. Αν όλοι βγάλουμε τις παρωπίδες θα δούμε ότι ο Βύντρα έκανε ένα ακόμη πολύ καλό ματς. Και στη φάση του πέναλτι που ζήτησε δεν τον αδικώ.  Βούτηξε θεατρικά. Τι να κάνουμε όμως; Δεν είναι σέντρε φόρ. Είναι ο Λουκάς. Και σε μια μέτρια ομάδα (σε επίπεδο απόδοσης) ξεχωρίζει.

West End Boys

Είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ μου. Τι άλλη εισαγωγή να κάνω για τους Pet Shop Boys στο Metropolitan Expo;  25 χρόνια έξυπνης ποπ μέσα σε περίπου μιάμιση ώρα ήταν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Το 2002 είχαν έρθει τελευταία φορά στο Γκάζι κι εγώ την ίδια μέρα είχα επιλέξει να πάω στους Chemical Brothers στο Γουδί. Δεν το μετάνιωσα τότε, γιατί οι Chemicals ήταν hot και οι Pet όχι τόσο όσο  σήμερα (ξανά!).
Άλλωστε όπως μου είχαν πει εκείνο το σετ ήταν λίγο περίεργο με κιθάρες και ακουστικές εκτελέσεις που ξένισαν λίγο τον κόσμο. Το καλό live το είχα χάσει τον Ιούνιο του 2000 στο Λυκαβηττό. Κάπου δούλευα τότε και έχασα και αυτούς και τους Radiohead.

Μουσικά τώρα, οι PSB έκαναν αυτό που έπρεπε. Έχουν «μαζί» τους τον Stuart Price, το σπουδαιότερο (;) μυαλό της ποπ των 00’s (Noughties όπως τα λεν οι μορφωμένοι).  H εισαγωγή με το Heart ξεσήκωσε το Expo. Το Υes είναι καλό άλμπουμ και αδικημένο μάλλον από την ίδια τους την εταιρία. Τα καινούρια είχαν τη θέση τους στο σετ. Pandemonium, Love Etc, Did you see me coming, All over the world και The Way it used to be. Το τελευταίο ήταν αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ τι συμβαίνει με τον ήχο. Δεν μπορώ να καταλάβω αν φταίει η ηχητική του χώρου, όμως αυτή η κομματάρα (και λιγότερα και κάποια άλλα) ακούστηκε πολύ «μουντό» στα αυτιά μου.

Στο encore μας φύλαξαν δύο αγαπημένα άσματα. To Being Boring (τόσο mellow όσο έπρεπε να είναι) και το West End Girls. Εκεί πραγματικά λες: πώς γίνεται αυτό να είναι τραγούδι που συμπλήρωσε 25 χρόνια ζωής (!) και να ακούγεται τόσο φρέσκο, τόσο σημερινό! Από τον Bobby Orlando μέχρι τον Stuart Price οι PSB  παραμένουν το ίδιο ζωντανοί και αποδεικνύουν ότι τα καλά tracks δεν έχουν ημερομηνία λήξης (ξέρω ότι ακούγεται κλισέ αλλά έτσι είναι!).
Για φινάλε, θα πω κάτι και για το Metropolitan Expo. Εχει πάρκινγκ εύκολο σχετικά, είχε προβληματάκι στο «φεύγα» λογικό όμως εν μέρει με τόσο κόσμο (άραγε πόσα τίκετς κόπηκαν;)

Δεν με κάβλωσε όμως καθόλου ο χώρος. Μου θύμιζε το κλειστό κομμάτι του χώρου που γίνεται το Ejekt στα Ολυμπιακά Ακίνητα Ξιφασκίας. Εκεί πέρασα καλά φέτος ακούγοντας (σε dj set όμως)  τους Soulwax. Νομίζω όμως ότι παρά την ευκολία στο πάρκινγκ (όποιος έχει κάνει χιλιόμετρα στη Μαλακάσα ξέρει…) ο χώρος δεν ενδείκνυται για τέτοιες συναυλίες. Ο ήχος μου έμοιαζε αρκετά μουντός (το ξαναείπα) και άδειος κάποιες φορές, αν και καθόμουνα σχετικά μπροστα.
Πλάκα είχε το VIP section. Ήταν αρκετά πίσω σαν ένας χώρος στα δεξιά, υπερυψωμένος ένα μέτρο και με μπαρ μέσα. Κατά τα άλλα τίποτα ίδιαίτερο.  Κάτι μου λέει ότι όλα αυτα των τελευταίων δύο τελευταίων παραγράφων δεν θα υπάρχουν σήμερα στην Πυλαία. Και ώραιότερη ατμόσφαιρα θα υπάρχει και ήχος και μεγαλύτερη ευκρίνεια!
Μακάρι να μπορούσα να ήμουν εκεί…
Θα βολευτώ μάλλον με τον… νέο δίσκο του Νίνο στην Espresso. Tρέχω στην Ομόνοια από Σάββατο απόγευμα! Άλλωστε… «είναι ο καλυτερος δίσκος που θα βγει από εμένα ποτέ»…   😉

ΥΓ. Ξέρω ότι δεν τα λέμε συχνά (πήγα και στη Beyonce και κάθισα δίπλα στην Μπριζολέ), όμως ο κοντός μας έχει παρατήσει εδώ και λίγους μήνες. Δεν μπορεί να μπαίνει στη διαδικασία να γράφει κάτι με βάση την επικαιρότητα. Έτσι μου είπε σε σύσκεψη που κάναμε πριν λίγες μέρες. (Τον αδειάζω κι εγώ τώρα βέβαια…) Εμείς εδώ δεν κυνηγάμε την είδηση. Το κάναμε μια-δυο φορές από τύχη ή ικανότητα και μας βγήκε και ως αποτέλεσμα. Είπαμε θα γράφουμε ότι μας κάνει κέφι… Κάπως έτσι θα συνεχίσουμε (του είπα… και περιμένω)…
ΥΓ2. To blog θα συμμετέχει και φέτος στο poll του All Gone για τα καλύτερα άλμπουμς του 2009. Αν προλάβουμε θα φτιάξουμε και λίστα για όλα τα 00’s.