Πατησίων και Σατωβριάνδου

l

Εκεί είχα αγοράσει το Δικαίωμα για μία συν μία. Στο θρυλικο Μινιόν, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1989. Η κασέτα είχε αν θυμάμαι καλά 1750 δραχμές. Εταιρίας κασέτα εννοείται. Minos.
Το Μινιόν θα ξανανοίξει, όπως έχω διαβάσει τουλάχιστον, μέσα στο 2010 και ο Μιχάλης κάνει(;) τη μεγάλη επιστροφή μέσα στο 2010…
Έτσι λέγαμε κι εμείς δηλάδή ή έτσι θέλαμε να πιστεύουμε. Η συναυλία του Μιχάλη πριν από μια εβδομάδα στο Gagarin 205 ήταν το μουσικό γεγονός του Φλέβαρη (σορρυ Ian Brown). To πληρέστερο ρεπορτάζ απο τη βραδιά το διάβασαμε στους intvduals μαζί με τα σχόλια που ακολούθησαν από κάτω…

Εντάξει λοιπόν, περάσαμε καλά, τραγουδήσαμε(!), χορέψαμε(!), γελάσαμε αλλά αυτό που μένει τι είναι;  Είναι το fun του πράγματος. Είχε πλάκα ρε παιδί μου. Και για τα δεκαπέντε ευράκια που δώσαμε είναι οκ…

Το θέμα είναι όπως διάβαζα και στα σχόλια των intvduals, το τι νομίζει ο ίδιος ο Μιχάλης για την εμφάνισή του. Εμφάνιση και όχι συναυλία. Full computerized μόνο με το μικρόφωνο του ανοιχτό. Και καλά τα πλήκτρα και τα σύνθια είναι λογικό να ειναι ηχογραφημένα. Αλλά το να έχεις εναν μπασίστα (πάει κι έρχεται αυτό) και εναν κιθαρίστα να χτυπιούνται στη σκηνή και να καταλαβαίνεις (όχι μόνο από την απουσία καλωδίων) ότι ένας πιτσιρικάς στο Guitar Hero μπορεί να τα κατάφερνε καλύτερα, ε δε λέει ρε φίλε…

Όλα τα όργανα μαζί γι’αυτό και όταν ο Μιχάλης ήθελε να κάνει το γνωστό του άλλου Μιχάλη «δικό σας»  έπρεπε να πει στον ηχολήπτη του φωναχτά να κατεβάσει όλη τη μουσική για να ακουστεί ο κόσμος.
Σας θυμίζω ότι σε μια συναυλία σταματάει ο ντράμερ και οι λοιποί μουσικοί και ακούγεται ο κόσμος όταν τραγουδάει. Απογοήτευση.

Αν θες να μην είσαι καλτ και ενω είσαι έξυπνος συνθέτης, ξέρεις να φτιάχνεις ποπ μουσική ή τουλάχιστον ήξερες, προσπάθησε το. Δοκίμασε να κάνεις κάτι άλλο. Διαφορετικά θα σε βλέπαμε στο Ghost House όπου είναι προφανές, ελλείψει οργάνων ότι είσαι computerized.

Και από την άλλη δε χρειάζεται να παίξεις 37 τραγούδια(!) για να χορτάσεις τον κόσμο. Και με τη λογική κουπλέ-ρεφρέν-ρεφρέν γεια σας. Δίλεπτα σε διάρκεια τα περισσότερα. Σαν να είναι πρώτο πρόγραμμα σε μπουζούκια όπου τα λέμε όλα λίγο στα γρήγορα…

Εννοείται πώς το highlight ήταν το Viva Sahara, εννοείται πώς το Getaway ήταν χάλια και βέβαια ο Πουφ. Όχι το τραγούδι, αλλα το κουκλάκι που του πέταξε στη σκηνή η Κωνσταντίνα. Αυτός δεν ηταν ο αυθεντικός Πουφ. Όπως λεει κι ο Ν. αυτός ήταν ο Μουφ.
Ας ειχε τουλάχιστον αυτήν την παιχτάρα του ΠΑΣ ρε παιδί μου…

Advertisements

3 responses to “Πατησίων και Σατωβριάνδου

  1. Θα σου έλεγα τίποτα τώρα που μου συγκρινεις τον βλάκα της Ελλάδας με τον αληταρα – φαινόμενο της Αγγλίας, αλλά έχε χάρη που είσαι καλό παιδί…

  2. Φαλτσος ναι, όμως, παραμένει διαφορετικος και καλός περφορμερ, τραγουδάει πάντα κοκκαλο, αληταράς μεγάλος που φτυνει τον κόσμο, ο ινδος με τα κρουστά απλά θεος, η μουσική που παίζει και γράφει γαμάτη. Σετάκι καλό. Απλά προσπαθεις να παραβλέψεις τη φωνή που στα live παραμενει κακη εδώ και 15 χρόνια…

    Εχε χαρη που μου θύμισες τον Ζντενκο Μουφ. Αλλιως θα σου εγραφα και λιγα λογια για τον Κουασιμόδο της συμφοράς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s