Καυτή Πατάτα

Οι συναυλίες του 2010 στην Αθήνα είναι μια πονεμένη ιστορία. Δεν ξέρω πόσο καλύτερα ήταν πέρυσι, ξέρω όμως ότι τέτοιον καιρό είχα πάρει εισιτήρια για ένα σωρό gigs  και φέτος πήγα στο Synch (το Σάββατο) και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο…

Η συνταγή ήταν προφανές ότι θα άλλαζε. Σιγουράκια. Ονόματα που θα μας κόψουν τουλαχιστον 2.000-3.000 τίκετς και άσε τους άλλους να φέρνουν τους «ψαγμένους», τους «hot» και τους άλλους με τα μεγάλα ονόματα και τους περίεργους ήχους. Έγραφε ο Πανούτσος το ’93 στην ΟΖ: Κάθε συγκρότημα με παραπάνω από δύο λέξεις στο όνομά του είναι μαλάκες. Αξίωμα!

Δε θα μιλήσω πάλι για Scorpions, James και Placebo. Oύτε για το Rockwave με τους Black Eyed Peas! H απογοήτευση είναι καταρχάς το Ejekt. Μια μέρα αντί για δύο,  με καλό(;) αλλά παλιό  line-up (μακριά απο τα γούστα μου) και τους Unkle, πoυ δεν με ψήνουν πια ακούγοντας τον νέο τους δίσκο.

Κάθε φορά που βλέπω τα δύο φεστιβάλ του Βελγίου,  το Pukkelpop και το Rock Werchter νομίζω ότι αυτός που έκανε σλόγκαν το ότι «το Βέλγιο δεν υπάρχει» είπε μια τεράστια μαλακία. Μια χώρα με πληθυσμό όσο η Ελλάδα να συντηρεί δύο τόσο σπουδαία γεγονότα. Οκ γκαβέ, αυτοί έχουν και λεφτά όμως… Λες και εμείς όταν είχαμε λεφτα κάναμε κάτι ανάλογο…

Το λάιβ του καλοκαιριού (so far…) ήταν οι Hot Chip. Απίθανοι τύποι. Έπαιξαν μουσική ζωντανά και έδειξαν και να το χαίρονται. Ευτυχώς που ήρθαν τώρα. Κουράστηκα να βλέπω γκρουπς να μας επισκέπτονται τριάντα χρόνια μετα τη νιότη τους. Και αν είσαι ποπάς (όπως λέει κι ένας φίλος) το ευχαριστιέσαι να ακούς ζωντανά απλά ωραία χαρούμενα (με την καλή έννοια) τραγούδια.

Ενα μεγάλο ρισπέκτ και στον Al Doyle τον τύπο που άφησε τη «δικτατορία» των LCD Soundsystem για τη «δημοκρατία» των Hot Chip. Ο άνθρωπος είναι θεός. Μαλακίες λέω. Ημίθεος και βάλε.

Advertisements

One response to “Καυτή Πατάτα

  1. Οι Hot Chip φέτος έκαναν όντως το εντυπωσιακότερο live – με έμφαση στο live – αφήνοντας γερόλυκους και λοιπά ζόμπι της rock (και τους James εκεί τους βάζω). Η συναυλία τους δεν ήταν μόνο περισσότερο ζωντανή απ’ ότι των περισσότερων συγκροτημάτων που βασίζονται στα σύνθια, ήταν περισσότερο ‘τεχνική’ μιας και όλα τα μέλη της μπάντας ήταν βιρτουόζοι σε περισσότερα από 2-3 όργανα. Κι εκεί που μένεις με το στόμα ανοιχτό (για Θεσσαλονίκη μιλάω) γυρίζεις πίσω κι βλέπεις 200 άτομα (600 λιγότερα απ’ το break even) και σκέφτεσαι: 3 μέρες ζίγκα οι James στο Θέατρο Γης, μία μέρα μέσα, χοντρά κιόλας, οι διοργανωτές στο (μικρότερο) Principal. Αν του χρόνου πήξεις στον Notis και σε ότι άλλο γερόντιο μισοτιμής βρούν να σου φέρουν, αυτοί θα φταίνε;
    Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς…
    ps: να πω και για τα 20κάτι εισιτήρια της Grace Jones ή να τ’ αφήσω;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s