Καυτή Πατάτα

Οι συναυλίες του 2010 στην Αθήνα είναι μια πονεμένη ιστορία. Δεν ξέρω πόσο καλύτερα ήταν πέρυσι, ξέρω όμως ότι τέτοιον καιρό είχα πάρει εισιτήρια για ένα σωρό gigs  και φέτος πήγα στο Synch (το Σάββατο) και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο…

Η συνταγή ήταν προφανές ότι θα άλλαζε. Σιγουράκια. Ονόματα που θα μας κόψουν τουλαχιστον 2.000-3.000 τίκετς και άσε τους άλλους να φέρνουν τους «ψαγμένους», τους «hot» και τους άλλους με τα μεγάλα ονόματα και τους περίεργους ήχους. Έγραφε ο Πανούτσος το ’93 στην ΟΖ: Κάθε συγκρότημα με παραπάνω από δύο λέξεις στο όνομά του είναι μαλάκες. Αξίωμα!

Δε θα μιλήσω πάλι για Scorpions, James και Placebo. Oύτε για το Rockwave με τους Black Eyed Peas! H απογοήτευση είναι καταρχάς το Ejekt. Μια μέρα αντί για δύο,  με καλό(;) αλλά παλιό  line-up (μακριά απο τα γούστα μου) και τους Unkle, πoυ δεν με ψήνουν πια ακούγοντας τον νέο τους δίσκο.

Κάθε φορά που βλέπω τα δύο φεστιβάλ του Βελγίου,  το Pukkelpop και το Rock Werchter νομίζω ότι αυτός που έκανε σλόγκαν το ότι «το Βέλγιο δεν υπάρχει» είπε μια τεράστια μαλακία. Μια χώρα με πληθυσμό όσο η Ελλάδα να συντηρεί δύο τόσο σπουδαία γεγονότα. Οκ γκαβέ, αυτοί έχουν και λεφτά όμως… Λες και εμείς όταν είχαμε λεφτα κάναμε κάτι ανάλογο…

Το λάιβ του καλοκαιριού (so far…) ήταν οι Hot Chip. Απίθανοι τύποι. Έπαιξαν μουσική ζωντανά και έδειξαν και να το χαίρονται. Ευτυχώς που ήρθαν τώρα. Κουράστηκα να βλέπω γκρουπς να μας επισκέπτονται τριάντα χρόνια μετα τη νιότη τους. Και αν είσαι ποπάς (όπως λέει κι ένας φίλος) το ευχαριστιέσαι να ακούς ζωντανά απλά ωραία χαρούμενα (με την καλή έννοια) τραγούδια.

Ενα μεγάλο ρισπέκτ και στον Al Doyle τον τύπο που άφησε τη «δικτατορία» των LCD Soundsystem για τη «δημοκρατία» των Hot Chip. Ο άνθρωπος είναι θεός. Μαλακίες λέω. Ημίθεος και βάλε.

Στα τέσσερα…

Σαν χθες είναι ρε συ. Πέρασαν κιόλας 4 χρόνια. Και να το λέγαμε με τον κοντό ότι θα το κρατήσουμε ανοιχτό τόσον καιρό, κανείς δεν θα μας πίστευε. Κουτσά-στραβά όμως να που φτάσαμε…

4 χρόνια μεγαλύτεροι, σίγουρα ωριμότεροι και σοφότεροι (!) για όλο αυτό το πράγμα που λέγεται διαδίκτυο και για το περίφημο μπλόγκινγκ! Υπήρχαν πάρα πολλοί πριν απο εμάς, οι περισσότεροι έχουν λακίσει πια απο τη μπλογκόσφαιρα και μάλλον καλά έκαναν…

Τα μπλογκς τουλάχιστον για εμάς ήταν ένα μέσο για να καταθέτεις τις σκέψεις σου, να γράφεις αυτό που δεν μπορείς να γράψεις αλλού και να μοιραστείς μια πλάκα που δεν θα πέρναγε απο τον διορθωτή σε κανένα έντυπο…

Αυτά αλλάξανε στην πάροδο των ετών. Τα influential (my ass…) blogs φέρανε άλλον αέρα. Άρχισαν να ενημερώνουν και να καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία τους για να εκβιάζουν με τρόπο και να κάνουν παιχνίδια με την εξουσία. Και εκεί ο κόσμος κολλάει. Να ρε και κάποιος που τα λέει χύμα- σου λέει…

Ανωνυμία. Υπέρμαχοι αυτής και εμείς τα τελευταία 4 χρόνια. Δεν γράψαμε άλλωστε κανέναν λίβελο εναντίον κανενός για να μας πάρουνε στο κυνήγι… Πειράξαμε και τσιγκλήσαμε κάποιους, άλλους τους ξέραμε και μας ήξεραν και άλλους καθόλου. Δείχναμε όμως σαν να τους ξέραμε.

Και τώρα τι; Πέρασαν 4 χρόνια λοιπόν και ο γκαβός και ο κοντός συνεχίζουν ακόμη. Σε ρυθμούς μεξικάνικης σιέστας. Γράφουν όποτε θέλουν, όποτε καβλώσουν μπορεί και ποτέ. Ο κοντός σας τα είπε από κάτω. Διαφωνούσα μαζί του. Πρέπει κάτι να γράφουμε του έλεγα.
Τελικά συμφωνώ. Να γράφουμε όποτε θέλουμε μια μαλακιούλα και άντε πάλι… Έχουμε μια καλή αφορμή να έρχεται. Το Μουντιάλ. Το δεύτερο Μουντιάλ που θα «καλύψουμε». Χωρίς Λάλα και Ταγματάρχη, χωρίς τους 12 Υδροχόους της Ακτής Ελεφαντοστού και τον Χορταρέα αλλά με Ότο, κυρ-Κώστα (Βερνίκο) και τον κυρ-Αλέκο με τους 24 βαθμούς μυωπία. Ε αυτό και μόνο φτάνει για να μας δελεάσει…

Βάνδαλοι στο Μετρό

Και μια και λέγαμε για τα μέσα μαζικής μεταφοράς και στο προηγούμενο ποστ, να τι συνάντησα σήμερα στο metro station. Συγκεκριμένα μέσα στο βαγόνι. Δεξιά ο ο Σταρόβας, αριστερά ο Θεοδωράκης, πανω η Χούκλη, κάτω ο Τσίμας και απέναντι;

Απέναντι ο Κόκκινος Γιάννης… Πλάκα πλάκα μόνο πάνω του κόλλησα. Αυτή η αντίθεση με τα κόκκινα με έκανε να τον προσέξω καλύτερα. Πολύ καλύτερα

Ο Μπουμπλέ και ο Χάρης Κωστόπουλος σας χαιρετούν!

Πέρασε ένας μήνας και κάτι από τότε που το λέγαμε…
https://dafnomili.wordpress.com/2009/11/26/warner-legend/

Και… ναί ήγγικεν η ώρα. Ο Χάρης Κωστόπουλος και ο Michael Buble έκαναν την πρώτη τους κοινή εμφάνιση κάπου ενδιάμεσα στη… Σταματίνα! Δεν έχω λόγια.
Αναμένουμε Green Day με Γονίδη, με αυτή τη σειρά παρακαλώ για να κάνουμε πράξη και το στίχο του ποιητή «Ζηλεύω τους ροκάδες και τους πιτσιρικάδες…»

Μπράβο χάσατε!


Το είδαμε κι αυτό. Ας μην κρύψουμε καταρχάς το γεγονός ότι ο γάβρος ήταν όσο έπρεπε καλύτερος και νίκησε.  Το θέμα είναι πώς έγινε αυτό. Και η γνώμη μου είναι πώς ο ΠΑΟ έκανε ένα μικρό θαύμα για να τα καταφέρει. Όλος ο ΠΑΟ. Και το λέω και συμφωνώ(!) με Γκόντζο που το είπε χωρίς βέβαια να κρύψει τα χάλια του Ολλανδού.

Αυτός ο κύριος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σήμερα. Ο γάβρος έπαιξε με ένα σκασμό αναπληρωματικούς. Εκανε τρεις αναγκαστικές αλλαγές ως το 70′ και οι δικές σου αλλαγές δεν προσέφεραν τίποτα!  Ούτε τα ονόματά τους δε γράφω! Το είχα δει κι από κοντά την περασμένη Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Αν εξαιρέσεις την πάσα του Ρουκάβινα στο γκολ οι αλλαγές ήταν ανύπαρκτες. Το ίδιο κι απόψε. Αντίθετα οι του Ζίκο ήταν καλύτεροι από τους βασικούς!

Και πάμε τώρα στους 11. Ο βάζελος δεν ήταν τίποτα διαφορετικό από ότι είναι συνήθως. Για αυτό και δεν μπορούσε να πάρει αυτό το ματσάκι στο τηγάνι. Είχε ενα δεξί μπακ για γέλια (και για το Βίλλα Μερσέντες όπως λέει ένας κακεντρεχής φίλος). Έχει έναν Γιόσου που καλώς ή κακώς δεν μπορεί μαζί με τον Λουκά. Έχει μια αριστερή μεριά ανύπαρκτη. Με Γκάμπριελ και Σάλπι να πηγάινουν στα δεξιά και τον Κατσουράνη σε απλά κακή ημέρα ως ας πούμε ελεύθερο. Εχεις στην εντεκάδα σου 9 αμυντικογενείς παίκτες. Όλους δηλαδή πλην του Σάλπι και του Τζιμπριλ. Πας για το Χ. Δεκτό. Αλλά παίζεις και μπάλα. Δεν αφήνεις την αριστερή σου μεριά εκτεθειμένη για να βάλεις τον βραζιλιάνο ο οποίος υποτίθεται μαρκάρει.
Πιο χάλια από τους χάλια βάζω σήμερα τον Γκάμπριελ και τον Γιούρκα. Με αποκορύφωμα τη φάση του 2oυ γκολ. Ο Σειταρίδης πασάρει κάπου… και ο βραζιλιάνος δεν κινείται καν για κανει μια κόντρα και να κόψει τον αιφνιδιασμό.

Δεν υπήρχε φιλότιμο. Σθένος, τσαγανό, τσαμπουκάς. Δεν είχαν καταλάβει με ποιο γάβρο έπαιζαν. Με έναν μέτριο γάβρο. Χωρίς καλούς παίκτες. Δεν το κατάλαβε κανείς; Τι θα μας πουν ; Ότι τους πείραξε η αναμονή στο πούλμαν;
Κι αυτό μαγκιά των γάβρων είναι αν έχουν όντως συμμετοχή στο νταβαντούρι που έγινε νωρίς.
Ο Ολλανδός αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά λίγος. Κι ας το κρύβουμε επιμελώς. Κι ας μην το λέμε (τουλάχιστον από εδώ).

Δεν μπορείς έτσι να πάρεις πρωτάθλημα. Δε θα βρεις τέτοιο γάβρο απέναντι σου ξανά. Πώς θα το έπαιρνες το ματς;
Με σουτ; Η λογική του Αλκέτα στο Μουντιάλ του 94′ ήταν σοφή. Αλλά τότε έπαιζες με την Αργεντινή και τη Βουλγαρία. Δεν μπορείς λοιπόν έτσι να πάρεις ματς στο Καραισκάκη. Πρέπει να φτιάξεις. Να δημιουργήσεις. Και σε αυτό ο ΠΑΟ ήταν απόψε ανύπαρκτος.

Heligoland

Επιτέλους ! Καιρός ήταν πια. Οι Massive Attack βγάζουν τον πολυαναμενόμενο δίσκο τους. Μέχρι να το έκαναν κόντεψε να πάψει να υφίσταται δισκογραφία πια! Πώς; Υπερβάλλω; Δε νομίζω. Οι εποχές των άλμπουμς στη μορφή που τα ξέραμε τουλάχιστον ολοκληρώνονται μέσα στην επόμενη διετία.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το φιλόδοξο αλμπουμάκι βγαίνει τον Φλεβάρη του 2010 και θα λέγεται Heligoland.

Aυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι σε αυτό συμμετέχει (όπως έχουμε ακούσει απο καιρόοοοοο…) και ο αγαπημένος Damon Albarn!
Και να ήταν μόνο αυτός; Στο Heligoland συμμετέχουν επίσης η Hope Sandoval,  η Martina Topley-Bird,  ο Guy Garvey  των Elbow και ο Tunde Adebimpe από τους TV On The Radio!
Καλά ο Horace Andy,  δεν πρέπει να θεωρείται γκεστ, άλλωστε βρίσκεται σε όλα τα άλμπουμ που οι Massive έχουν βγάλει απο το ’91 ως και σήμερα.
Ο λατρεμένος Damon παίζει λέει μπάσο στο ’Flat Of The Blade’ και πλήκτρα στο ‘Splitting The Atom’ (από τα σίνγκλ -υπό μια έννοια- της χρονιάς).

Η «ισχύς εν τη ενώσει» επαληθεύεται και με την συμμετοχή του Adrian Utley των Portishead (παίζει κιθάρα) στο ‘Saturday Come Slow’ και του Tim Goldsworthy των DFA (χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες).
Τι να κάνουνε κι οι Massive. 7 χρόνια το παλεύουνε αυτό το ρημάδι το αλμπουμάκι. Και έναν το χρόνο να παίρνανε θα τους μαζεύανε όλους αυτούς… Σκέψου ότι το τελευταίο φουλ άλμπουμ ήταν το «100th window» το 2003. Το οποίο ήταν και το πρώτο τους που δε με τρέλανε.

Λογικά το 2010 θα ξεκινήσουν και κάποιο τουρ. Ίσως είναι άνισο χωρίς τους guest vocalists του Heligoland αλλά έτσι έλεγα και το 1999 στο Λυκαβηττό που δε θα υπήρχε η Sarah Nelson και οι άλλες, αλλα τελικά τοι αποτέλεσμα με διέψευσε.
Ιδού και το τράκλιστινγκ που λέμε στα ελληνικά:

1. Pray For Rain – featuring Tunde Adebimpe
2. Babel – featuring Martina Topley-Bird
3. Splitting The Atom – featuring Robert del Naja/Grant Marshall/Horace Andy
4. Girl I Love You – featuring Horace Andy
5. Psyche – featuring Martina Topley-Bird
6. Flat Of The Blade – featuring Guy Garvey
7. Paradise Circus – featuring Hope Sandoval
8. Rush Minute – featuring Robert del Naja
9. Saturday Come Slow – featuring Damon Albarn
10. Atlas Air – featuring Robert del Naja