Απορίες ελληνικών σήριαλ

 

Μιάς και αρχίζουν από μεθαύριο τα ελληνικά σήριαλ, λέω να μοιραστώ κάποιες απορίες που μου έστειλαν με email…

 

15+2 ΑΠΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΗΡΙΑΛ ΣΤΗΝ TV

1. Οι φοιτητές από την επαρχία ζουν σε σπίτι 120τμ με θέα την Ακρόπολη ή τον Λυκαβηττό.
2. Η παρέα μπαίνει Σάββατο βράδυ στο μπαρ και βρίσκει πάντα θέσεις στο πιο κεντρικό σημείο της μπάρας.
3. Στο μπαρ λενε «ένα ουίσκι παρακαλώ» χωρίς προτίμηση σε ιδιαίτερη μάρκα.
4. Βρίσκουν πάντα παρκινγκ κάτω απο το σπίτι χωρίς να κάνουν γύρους στα τετράγωνα.
5. Η πρωταγωνίστρια βρίσκει ταξί με το που θα βγει απο το σπίτι ακόμη και στον πιο απομονωμένο πευκόφυτο δρόμο της Εκαλης.
6. Οταν φεύγουν απο το σπίτι δεν κλειδώνουν ποτέ την πόρτα κι ενίοτε την ξεχνούν ανοιχτή.
7. Βγαίνοντας απο το αμάξι, δεν ενεργοποιούν ποτέ τον συναγερμό.
8. Οι συζητήσεις που αρχίζουν με την φράση «να σου εξηγησω» δεν εχουν ποτέ καλή κατάληξη.
9. Το ζευγάρι λύνει τα προβλήματα του σε σικ εστιατόρια του Κολωνακίου χωρίς να βάλει μπουκιά στο στόμα του απο το φαγητό.
10. Στο εστιατόριο πάντα θα γίνει μια παρεξήγηση κι ο ένας απο τους δυο θα φύγει. Ο άλλος τρέχει απο πίσω χωρίς να πληρώσει λογαριασμό.
11. Οταν χτυπά το κουδούνι στην πόρτα, φωνάζουν απο μέσα «τώρα, τώρα!!»
12. Το τηλέφωνο χτυπά τουλάχιστον δέκα φορές μέχρι να απαντήσει κάποιος.
13. Οταν ομιλούν στο τηλέφωνο δεν λενε ποτέ στο κλείσιμο «γεια». Απλά κατεβάζουν το ακουστικό και κοιτούν σκεπτικοί το κενό.
14. Ο διευθυντής δεν κανει τίποτα άλλο απο το υπογράφει τα έγγραφα που του φέρνει η γραμματέας του.
15. Κατά την διάρκεια του σεξ η πρωταγωνίστρια εχει άψογο μεικ-απ και το πρωί που ξυπνά τα σεντόνια της ειναι πεντακάθαρα.
16. Η πρωταγωνίστρια το πρωί σηκώνεται απο το κρεβάτι τυλίγεται με το σεντόνι να πάρει το πρωινό της, αφήνοντας ξεσκέπαστο τον πρωταγωνιστή στο κρεβάτι να πουντιασει.
17. Συνήθως κάνουν ολονύχτιο σεξ . Το πρωί ομως ξυπνούν πάντα με τα εσώρουχα. τους.

Advertisements

Ο Ρυθμός να με παίξει/ και το ραπ θα αντέξει…

Ο ράπερ που τραγούδησε σε σκυλάδικο με την απόλυτη ελληνίδα (και βάλε) σταρ ξαναχτυπά. Μετα από την ιέρεια του Photoshop και των Botox, οι έλληνες χιπ-χοπερς συνεργάζονται με τον Πασχάλη και διασκευάζουν το classic «Σχολείο» των Olympians.
O JayZ είχε δανειστεί πριν από χρόνια ένα μέρος του μιούζικαλ Annie για το Hard knock life. Λίγο πριν, ο Coolio έγινε παγκόσμια γνωστός χάρη σε ένα παλιό τραγούδι του Stevie Wonder, το Pastime Paradise. Ανάλογα παραδείγματα στο χώρο του R&B υπάρχουν εκατοντάδες.
Κανείς όμως από εκείνους που το έπαιξαν εραστής δυτικών προαστίων και εργατοπατέρας από το Πέραμα ή το Μπρονξ δεν κατέφυγαν στον εκάστοτε Τ
ony Bennett σε μια προσπάθεια να γαντζωθούν από την επιτυχία.
Δέχομαι ότι ο (ταλαντούχος αν μην τι άλλο) Παπαθανασίου στέρεψε από ιδέες. Κατανοητό. Αλλά ρε παιδί μου από πού κι ως πού μια πολυεθνική στηρίζεται πάνω τους με το να διαφημίζει μια τόσο ανέμπνευστη διασκευή;
Αν δεν μπορούν άλλο, ας το γυρίσουν στο τσιφτετέλι, όπως οι παλιοί συνάδελφοι
OPA ή έστω ας περιοριστούν στις μετακλήσεις ονομάτων όπως οι De La Soul. Σε αυτό είμαστε σύμφωνοι…

Κάποιος να μας λυπηθεί…

Mόλις γύρισα σπίτι. Δεν εχω δει κανένα σάιτ στο ιντερνετ, δεν εχω ακούσει κανένα ραδιόφωνο.
Μ
άζεψα εκτιμήσεις από φίλους στην πλατεία που βγήκα για ποτό και από sms που μου έστειλαν κάποιοι άλλοι. Είκοσι χρόνια που βλέπω τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη, ζήτημα είναι να έχω ξαναδεί τέτοια εικόνα.
Δεν έχω λόγια να το περιγράψω. Φτάσαμε στο σημείο να φωνάζουμε «σφύρα έληξε» στο 90’. Είναι ντροπή. Δεν υπάρχει άλλοθι. Μόνο ξεφτίλα…

Ρε δεν πάτε να ψηφιστείτε

 

Θυμάμαι ένα μάθημα στο σχολείο την «Αγωγή του πολίτη». Πρέπει να ήταν ένα άσπρο βιβλίο, όπου στο εξώφυλλο είχε σε φόντο την Βουλή με δεντράκια γύρω γυρώ. Δεν είμαι και σίγουρος πέρασαν χρόνια από τότε. Πρέπει να το κάναμε στην Γ’ Γυμνασίου και ήταν πάντα καλή ευκαιρία για χαμαλίκι και κοπάνα.

Το μόνο που θυμάμαι από αυτό το μάθημα είναι το πόσο έμφαση έδιναν οι καθηγητές μου (καθηγήτρια πρέπει να είχαμε σε αυτό, μία φιλόλογο) στο πόσο σημαντικό είναι το πολίτευμα της δημοκρατίας επειδή ΕΣΥ αποφασίζεις!

Ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς αποφασίζω. Και αν όντως εγώ αποφασίζω πόσο ηλίθιος είμαι που ότι γίνεται για μένα γύρω μου δεν μου αρέσει. Κακοτεχνίες, σκάνδαλα, ρουσφέτια, παραπαιδεία, ανεργία και ένα σωρό άλλα που μαστίζουν την χώρα μου.

Από την άλλη είναι και το άσμα που λέει «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα» και μου φαίνεται ότι ζούμε σε μία δικτατορική δημοκρατία, όπου αποτελεί φενάκη όλων μας, ότι εμείς αποφασίζουμε.

Προσωπικά, ψηφίζω εδώ και μία οκταετία. Στην αρχή το πήρα πολύ σοβαρά, έψαχνα να βρω αξιόλογα άτομα, πέρα από πολιτικές προλήψεις και να τους δώσω τον σταυρό μου. Τους σταύρωνα αρχικά και μόλις έβγαιναν τους γαμοσταύριζα για όλα όσα περνάω.

Μέχρι που άρχισα να καταλαβαίνω, ότι όλος ο κόσμος ψηφίζει αυτόν που θα τον βολέψει. Δεν νοιάζει κανένα αν θα βγούν αξιόλογα άτομα, στον Δήμο, στην Νομαρχία, στην Βουλή, στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Τους νοιάζει αν θα έχουν το κονέ και το μέσο για να περάσει το αυθαίρετο τους, να βρουν θέση στο δημόσιο, να πάρουν κανένα έργο, να εξυπηρετηθούν.

Και αυτό είναι ένα σκαλοπάτι δημοκρατίας. Έχεις την επιλογή να διαλέξεις ποιος θα σε βολέψει και κατά συνέπεια να τον ψηφίσεις. Αλλά είναι αρρωστημένη δημοκρατία, δείγμα του χαμηλού επιπέδου παιδείας που έχουμε και της κοινωνικής μιζέριας και… λογικής του «εγώ να κάνω το δικό μου και όλοι οι άλλοι να πάνε να…»  

Για αυτό λοιπόν και δεν πρόκειται να ξανά ψηφίσω. Ίσως πάω να ρίξω κανένα στον Βεργή ή σε κανένα άλλο παρακμιακό έτσι για να γελάσω. Με αυτούς, με εμένα, με τα χάλια μας. Να γελάσω απλά.

Ή μάλλον θα κάνω κάτι άλλο… Θα τάξω σε όλους τους υποψηφίους που ξέρω ότι θα τους ψηφίσω και όταν φτάσει η ώρα να πάω στην κάλπη, θα πάρω τον μπλε στυλό μου και θα γράψω «Ρε δεν πάτε να… ψηφιστείτε» και θα το ρίξω μέσα στην κάλπη, όλο χαρά και κλείνοντας το μάτι στους υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους που θα με περιμένουν απ’ έξω…

Μπαγεβιτσοκατάντια

Αφού το έγραψε και η φιλοκυβερνητική Derby σήμερα είναι γεγονός… Ο Παναθηναϊκός θα πορευτεί με τον Μπάγεβιτς στον πάγκο του. Τον μεγαλύτερο απάτη προπονητή όλων των εποχών. Σέρβος σημαίνει λεφτά έλεγε ενας φίλος μου και ο Μπάγεβιτς είναι
η απόλυτη ερμηνεία του όρου.

Όπου πήγε όταν είδε πρόβλημα με τα λεφτά ή περισσότερα λεφτά από κάποιον άλλο να ρέεουν άφθονα μπροστά του, ξέχασε αγάπες, συναισθηματισμούς και πάθη… Θα έλεγε κανείς ότι
ο Μπάεβιτς δύο πράγματα δεν αφήνει ποτέ του.
Τα λεφτά και τον Μπουρουτζίκα.

Δεν θα σχολιάσω την καριέρα του. Μηδαμινή ευρωπαϊκή πείρα και καταξίωση, πέτσινα πρωταθλήματα με τα λεφτά του Κόκκαλη, 20 χρόνια προπονητής και έχει βγάλει μόνο τον Τζόλε και τον Γιαννακόπουλο, στην ΑΕΚ όσο είχε τον Μελισσανίδη ήταν γίγαντας και στον ΠΑΟΚ, πήγε διέλυσε όλη την ομάδα με τα λεφτά που ζητούσε και έφυγε…

Ο «πρίγκηπας» ή «βάτραχος» κατάφερε όσο αγαπητός ήταν τόσο μισητός να γίνει. Με τον Παναθηναϊκό όμως είχε άλλη σχέση. Το να τον αποκτήσει ο Παναθηναϊκός, είναι η απόλυτη κατάντια. Η απόλυτη ξεφτίλα και ουσιαστικά η θεμελίωση το δόγματος «ότι φτύνω το γλύφω μετά».
Ο Παναθηναϊκός και οι φίλαθλοι του ήταν αυτοί που έλεγαν ότι ο Μπάγεβιτς είναι άσχετος και ότι έχει πάρει το έχει πάρει με τις ανοχές της παράγκας. Τώρα ο Μπάγεβιτς γίνεται ο σωτήρας; Γιατί; Μήπως θα έρθει και η παράγκα μαζί του;
Στο μπάσκετ, όσο ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να νικήσει τον Ολυμπιακό του Ιωαννίδη, ο Γιαννακόπουλος έκανε κινήσεις. Έφερνε τον Μάλκοβιτς και άλλους τέτοιους μέχρι που κατέληξε στον Ομπράντοβιτς. Δεν θα έφερνε ποτέ τον πολυνίκη Ιωαννίδη…

Στο ποδόσφαιρο από την άλλη ο Τζίγγερ ακολουθά λάθη του θείου του. Όπως αυτός είχε φέρει τον Μητρόπουλο, έτσι και ο Τζίγγερ φέρνει τον Μπάγεβιτς. Δεν είναι τα ίδια μεγέθη συμφωνώ, αλλά όχι ότι ο Μπάγεβιτς ήταν ότι καλύτερο υπήρχε στην αγορά. Έλεος. Χίλιες φορές ξανά ο Σουμ, ο Μαρκαριάν, άντε ο Φυλακούρης. Όχι όμως αυτός… Κατάντια.

Καινούριο; Άστο να γίνει classic…



Για όσους από εμάς δε γουστάρουμε το νέο πόνημα του Πετράν με τα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια, υπάρχουν ευτυχώς στην Αθήνα ραδιοφωνικοί σταθμοί που παιζουν και άλλη μουσική.Ή μάλλον έπαιζαν…
Το κακό που έχει γίνει τα τελευταια δυο και κάτι χρόνια στην μπάντα δεν περιγράφεται.
Κάποτε, όταν ήμουν ακόμη μαθητής, έκλεινα το ράδιο μια βδομάδα για εξετάσεις και όταν το άνοιγα άκουγα άπειρα νέα τραγούδια. Δοκιμάστε να το κάνετε σήμερα σε έναν σταθμό διεθνούς ρεπερτορίου.
Η κατάντια των ραδιοφωνικών σταθμών ξεκίνησε από τότε που τα αφεντικά άρχισαν να επιλέγουν ένα-ένα ποια τραγούδια θα ενταχθούν στο
playlist.
Και φτάσαμε στο σήμερα, με έναν σταθμό που έπαιζε (κάποτε) την πιο φρέσκια μουσική, να έχει μέσα στο επισημο τσαρτ του τραγούδια ετών ή ακόμη και δεκαετιών…
Στο νο.8 του Kiss fm Top 40 σήμερα 27/9/2006 ειναι το Zippora – What about you!!! Το θυμάται κανείς;
Μέσα στα 40 πρώτα του σταθμού στο #10 το Tears from the moon – Conjure One, στο #14 οι James – Getting away with it, στο 16 Kemopetrol, στο 17 Pretty Maids – Please don’t leave me (1992!), στο 39 Μaggie Reilly – Wait (επίσης!) και
στο #40 Southside Johnny – Captured (1980’s…) Υπάρχουν και μερικά άλλα, αλλά ειναι «διετίας» οπότε δεν πιανονται. Καινούργια είναι, ε;
O Mαστοράκης τώρα δικαιώνεται…